by female voices (3)

Wanneer de (doorgaans jonge) mannen destijds ten strijde trokken bleven de vrouwen gewoonlijk thuis achter.

Did you leave a wife or a sweetheart behind?
In some loyal heart, is your memory enshrined?
Although you died back in Nineteen-Sixteen,
To that faithful heart are you forever nineteen?
Or are you a stranger without even a name,
Foerever enshrined behind some glass pane
In an old photograph, torn, tattered and stained,
And fading to yellow in a brown, leather frame

June Tabor is een zangeres uit de zogenoemde ‘folkscene’ en bij toeval is zij voor mij ook een van de favoriete vrouwenstemmen uit die ‘scene’.
Hier haar vertolking van No man’s land:

Nu zijn er onder de toch vele covers die dit lied kent maar betrekkelijk weinig vrouwelijke stemmen te horen. Daarom hier ook nog maar even ‘The Merry Wives of Windsor’ ten tonele gevoerd met hun uitvoering als begeleidende soundtrack voor deze youtube video:

Dan nog maar een vrouwenstem en wel die van Isla St Clair met The flowers of the forest:

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

in No Man’s Land (2)

Well how do you do, private William McBride,

luidt de eerste zin in het origineel van Eric Bogle,
gevolgd door

Do you mind if I sit here down by your graveside?
And rest for a while in the warm summer sun,
I’ve been walking all day, and I’m nearly done.
And I see by your gravestone you were only nineteen
When you joined the glorious fallen in Nineteen-Sixteen.
I hope you died quick, and I hope you died clean,
Or young Willie McBride, was it slow and obscene?

En zo klinkt dan het eerste couplet van wat door velen wel als het beste of meest pregnante anti-oorlogslied beschouwd wordt. Volgens de commentaren op de diverse uitvoering van deze song op youtube zijn er nogal wat grote sterke kerels die hier de ogen nauwelijks of niet goed droog bij kunnen houden. Dan hoef ik me in dat opzicht als klein menneke dus niet echt een bijzonderheid te wanen.
Het succes van dit nummer, in de zin van de indruk die het maakt of hoe de boodschap overkomt laat zich wellicht ook aflezen aan het aantal malen dat het gecovered werd.

Hier door Eric Bogle ten gehore gebracht in een ook al weer bijna grijs verleden

en hier in een recentere live uitvoering door een inmiddels grijzende Eric Bogle

En zo klinkt dan die Last Post:

Nog dagelijks tijdens de herdenkingsplechtigheid ter herinnering aan de gevallenen aan geallieerde kant uit die grote oorlog te horen in het Belgische Ieper.
En ‘The Flowers of the Forest’ klinkt, door ‘the pipes’ geblazen, aldus:

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Green fields and red poppies (1)

Ik ben een geboren en getogen Nederlander en heb, als de meeste van mijn medelanders, niet zo gek veel weet of besef van die grote oorlog die nu alom herdacht wordt.
Natuurlijk heb ik op school wel braaf de jaartallen 1914-1918 uit het boekje moeten leren en werd mij ook verteld over het verdrag en de vrede van Versailles ( een vrede die kwetsbaar en breekbaar zou blijken) en over de oprichting van de Volkenbond om dergelijke gewapende conflicten in de toekomst te vermijden (niet echt een doorslaand of blijvend succes gebleken).
Ook kan ik me nog vaag herinneren dat mijn opa er nog wel iets over wist te vertellen toen ik in een oude schoolatlas van rond die tijd zat te neuzen. Maar hetgeen ik erover hoorde klonk toch verder weg en en niet zo levensecht als bijvoorbeeld de verhalen over de tweede wereldoorlog.

WO1history

De nodige documentaires, die ik later over deze episode in onze(?) geschiedenis heb gezien, zullen de ingrediënten geleverd hebben maar het was toch een aanklacht tegen de oorlog in liedvorm dat mij het meest direct raakte en waarin de harde feiten, de emoties en de juiste vragen kort en bondig gebundeld lijken te worden.
Zo rond 1980 kwam mij voor het eerst een song ter ore van Eric Bogle in de uitvoering van The Furey brothers and Davey Arthur, een uitvoering die ik daarna overigens nog vele malen op de platenspeler gelegd heb.

De titel luidt ‘No man’s land’ maar het staat veelal bekend als en gaat ook over ‘the green fields of France’ waar zomers bij mooi weer ‘a warm, summer breeze makes the red poppies dance’.
Toen die fleurige klaprozen me onlangs weer eens opvielen in het landschap moest ik dus uiteraard onmiddelijk aan dit lied en aan deze tekst denken.
Verder wordt het ook nog wel eens als ‘Willie McBride’ vermeld.

De uitvoering waarin ik hem zo ongeveer grijs gedraaid heb:

The sun now it shines on the green fields of France.
There’s a warm, summer breeze that makes the red poppies dance.
And look how the sun shines from under the clouds:
There’s no gas, no barbed wire; there’s no guns firing down
But here in this graveyard, it’s still no mans land,
The countless white crosses stand mute in the sand,
To a man’s blind indifference to his fellow man,
To a whole generation that were butchered and damned

of een recentere live-uitvoering door de mannen:

Did they beat the drums slowly,
Did they play the fife lowly,
Did they sound the death march as they lowered you down?
Did the band play the last post and chorus,
And did the pipes play the flowers of the forest?

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Tussen “…” (16) Bernard Röling

Bernard Röling is een naam die niet bij iedereen zomaar belletjes zal doen rinkelen. Hij was, zoals dat heet, polemoloog. De polemologie is een tak van wetenschap(?) die bepaald niet van (levens)belang ontbloot is. Dat niet zozeer omdat er momenteel een hernieuwde belangstelling lijkt te ontstaan voor voorbije oorlogen maar vooral omdat altijd en overal ter wereld wel brandhaarden smeulen. Er zullen toch altijd bronnen en potentiële aanleidingen zijn of ontstaan voor conflict en gewapend conflict. Met de technische mogelijkheden en de onvoorstelbare vernietigingskracht die de moderne mens ter beschikking staat is dat doorgaans geen aanlokkelijk of geruststellend vooruitzicht maar eerder een levensgevaarlijke dreiging.
Röling zei hierover heel kernachtig:

Oorlog is mensenwerk, vrede ook.

Vrede is wel degelijk de afwezigheid van vernietiging door en de verschrikkingen van oorlogsgeweld; maar het is nog wel iets meer, het is bepaald geen vanzelfsprekendheid en het vereist ook wel iets.
conflictweigering
Daarover merkte Röling dan het volgende op:

Een vreedzame wereld is niet een wereld zonder conflicten. Conflicten zijn wezenlijk voor het leven; waar leven is, is strijd.

conflict

Geplaatst in tussen "...", van schijn en werkelijkheid | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Die Grote of Wereldoorlog

Het is vandaag op de dag af honderd jaar geleden dat er een oorlog los barstte die ook wel Grote Oorlog, de Wereldoorlog of de Grote Wereldbrand genoemd wordt.

WO1a

De directe aanleiding voor deze eerste Wereldoorlog was de moord op de Oostenrijkse troonopvolger Frans Ferdinand door de Bosnisch-Servische nationalist Gavrilo Princip.

WO1b

De uitvinding van het buskruit en nog wel wat andere ontwikkelingen hebben in de loop der tijd de nodige veranderingen teweeg gebracht in de vorm en het aanzien van de krijgskunst. Maar het was vooral, zo lijkt me toch, specifiek deze grote oorlog, die niet voor niets Wereldoorlog ging heten, die het bedrijf van oorlogsvoering resoluut en definitief zou moderniseren en de moderniteit in zou sleuren. Een ontwikkeling of proces dat hand in hand gaat met processen als mechanisering en automatisering, schaalvergroting en globalisering zoals die tot op de dag van vandaag gaande zijn en waarvan het einde voorlopig nog niet in zicht lijkt.

WO1c

Die eerste oorlog die alom als wereldoorlog werd aangeduid vond grotendeels op Europees grondgebied plaats en liet in datzelfde Europa diepe sporen na.
Wie ooit door België en Noord-Frankrijk gereisd heeft zal daar door de herdenkingstekens wel eens iets van gemerkt hebben. In Engeland, Duitsland of in Midden- en Oost Europa is het niet veel anders. Men heeft nog altijd weet van deze oorlog en de nasleep ervan. Epische verhalen van vaderlandsliefde en heldenmoed alsmede de nauwelijks of aanzienlijk minder heroïsch getinte ooggetuigenverslagen over de ontluisterende en mensonterende kant van deze oorlog lijken daar her en der nog als levende geschiedenis te weerklinken. Historisch besef, heet zoiets dan wel; in dit geval besef van zowel de glans van nationalistische helden- en overmoed alsook het besef van de pure waanzin ervan.

WO1d

Wij in Nederland lijken niet al te zeer bezocht of geplaagd te worden door herinneringen aan of besef van deze woelige episode in de Europese geschiedenis.
De Belgische Stefan Hertmans auteur van Oorlog en terpentijn zei daarover in de Volkskrant van 4 jan 2014:

‘Waar Nederland morele dilemma’s altijd ijkt aan de Tweede Wereldoorlog, ligt dat scharnierpunt voor België in 1914-1918. In elke familie waren doden gevallen. Het hele land was kapot geschoten. In die jaren begint de scheiding van de Vlamingen en de Walen en ontbrandt de klassenstrijd. Dit is de oorlog die België hertekende. In Nederland merk ik aan de reacties dat men die geschiedenis maar nauwelijks kent.’

Nu leek daar dit jaar toch zomaar enige kentering in te komen. 100 jaar na het begin van die eerste wereldoorlog begon men op de Nederlandse televisie het jaar met in diverse programma’s vrij uitgebreid aandacht te schenken aan die Eerste Wereldoorlog.
Ik veronderstel dat dat deze en de komende weken wederom het geval zal zijn. Rest de vraag, de hamvraag, of we van dit alles als Europeanen nog iets kunnen en/of willen leren?

Mannen  van Nederland

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties

Over leven en dood

Over leven en dood moest ik maar even niets zeggen maar ik verwijs in dat verband graag naar een artikel door Stephen Cave in het onvolprezen online AEON Magazine en verzucht dan: amen!

Not nothing

aeon_magazine_screen.jpg_resized_460_

Geplaatst in van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Nieuw meubilair

Vikingmeubel4

Tuinmeubilair dan wel te verstaan.

Vikingmeubel2

Woensdag arriveerde het in de tuin,

Vikingmeubel3

staat daar nu mooi te staan

Vikingmeubel10

en is inmiddels ingewijd.

Vikingmeubel8

Met dank aan ma!

Geplaatst in Varia | Tags: , , , | 2 reacties

Boe of hoera en zwart-wit denken

Misschien wel eens handig zo’n reflexieve boe danwel hoera reactie. Je weet direct waar je aan toe bent; of het goed en veilig is of niet. En wat je te doen staat; juichen of huilen, vechten of vluchten.
In dat opzicht lijken onze cultureel bepaalde boe- en hoera-reacties rechtstreeks in het verlengde te liggen van en verwant aan de (primitieve?) overlevingsmechanismen van ons lymbisch systeem en aan wat recentelijk wel als systeem 1 aangeduid wordt: weinig reflectief dus.

Hoo-ray

Als evolutionair onstane overlevingstrategie bijzonder nuttig en handig. Wanneer die overlevingsvraag echter niet concreet aan de orde is maar wel allerlei andere vragen omtrent het hoe en wat der dingen, kunnen die boe- en hoera-reacties weleens zomaar wat in de weg gaan zitten en ons een helder zicht op de werkelijkheid ontnemen.

Vluchten

De dichotomie goed/slecht is nu eenmaal niet overal dienstig of van toepassing evenmin als de tegenstelling zwart-wit.
Toch hebben we de sterke neiging om in dergelijke welles-nietes beelden en categorieën te denken. Het bevredigt blijkbaar onze, niet te temmen, behoefte aan een simpele en een eenduidig overzichtelijke wereld.
Die allergie voor meerduidigheid is evenals een als lastig ervaren kloof tussen denken en doen een bron van twijfel en daar voelen we ons meestal niet zo senang bij en roepen we ook niet zo gauw ‘hoera’ bij.

HoeraLoesje

Het recente succes van een (naar ik begrepen heb qua inhoud en stijl vrij slecht geschreven) boek als ‘Vijftig tinten grijs’ doet dan toch weer vermoeden dat veel mensen vaak ook niet echt tevreden zijn met slechts zwart of wit.

Booh!

En dat zwart-wit denken is toch ook bepaald niet altijd aangenaam of weldadig voor de mens. Mensen die boos zijn, echt vervuld van woede of wrok of mensen die ernstig depressief zijn zwart-wit kijkers en denkers bij uitstek. Zij hebben last van kokerzicht en kunnen niet anders; ze zijn geneigd om alle nuances te missen zolang ze vast en gevangen zitten in hun emotie. Het is een bekend gegeven dat woede aldus dom maakt!
Er is dan sprake van blikvernauwing met een soort van binair denken tot gevolg; iets is 0 of 1, min of plus, debet of credit, altijd of .. of en niet en .. en, welles of nietes, goed of slecht, zwart of wit of … boe of hoera!
Tja, dat zwart-wit denken is het toch ook niet atijd en kan wel eens weinig goeds beloven.

Frank Boeijen zong ooit:

Denk niet wit, denk niet zwart
denk niet zwart-wit
maar in de kleur van je hart

<< zie ook

Geplaatst in psychobabbel, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een hemelvaartsmaal in Gondorf

Op hemelvaartsdag gingen wij het land maar uit. Niet naar boven maar met de auto richting het zuid-oosten. We koersten naar Gondorf in de Schneifel ofwel de Schnee-eifel. Buiten enige file-vertraging rond Eindhoven en iets meer rond/door Maastricht en nogmaals een file bij Verviers verliep de reis vrij voorspoedig. Om een uur of drie bereitken we via Dudeldorf dan ons hotel in Gondorf. Daar ingecheckt, de kamer betrokken, wat rondgekeken en een saunaatje genomen voor het eten.
Schneuvels in Gondorf
Het restaurant hadden we inmiddels ook al bekeken en dat zag er behoorlijk luxe uit met een prachtig uitzicht op de omliggende schneuvels (dat zijn, het spreekt voor zich, de heuvels in de Schneifel). Ook had ik de menu-kaart al vast maar eens gedegen afgescand en mijn keus reeds gemaakt. Een aanlokkelijk voorafje met zalm, lammkotelet auf Kaukasischer art en een crême-brulée met ijs toe en dat vergezeld van een Dornfelder. We hadden per slot van rekening ook een welkomsdiner geboekt, nog iets te vieren en keken daar wel naar uit.
Toen ik aan de bar informeerde of we naar believen plaats konden nemen bleek dat toch niet zomaar het geval; we moesten namelijk eerst ons kamernummer opgeven. OK, dat deden we. Toen kregen we te horen dat we voor restaurant Weindorf geboekt stonden en niet voor restaurant Wintergarten “Eifelblick” waar we eerder rondgekeken hadden en ons al verlekkerd hadden aan de ambiance en de menukaart. Weindorf was een deur verder, iets groter, iets drukker, iets sjofeler en het uitzicht was er een stuk minder en vanaf ons tafeltje konden we sowieso behalve de lucht en de voeten en benen van andere gasten niet veel van de omgeving zien.
Daar troffen we dan een soort lopend buffet waar je naar hartelust op kon scheppen zodat je in ieder geval geen honger hoefde te lijden of last zou hoeven hebben van ook maar de minste mate van onverzadigdheid. Het was zo ongeveer wat wij ons voor plegen te stellen van een ‘all-inclusive arrangement’ en bij ‘onbeprerkt spareribs eten’. We hebben toen zoals het goede Hollanders betaamt dan maar eens flink gebunkerd en het geheel toch maar vergezeld laten gaan van de Dornfelder.

auf kaukasischer art

De derde en laatste avond in het hotel toch maar à la carte gegeten in de Wintergarten om ons hemelvaartsdagdiner toch nog maar even goed en in gepaste sfeer over te doen. Met Siesklimop hebben wij per slot van rekening toch iets te vieren. Hoofdgerecht: Lammkotelet auf ‘Kaukasischer Art’ voor mij en ‘Saftige’ varkensmedallions voor Marian; allebei een crême-brulée met walnotenijs toe en een karafje Dornfelder erbij. Santé! Dat ter viering van ons 22-jarig samenzijn en en onze 23ste hemelvaartsdag samen.

saftig

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

HMiG Vragenvuur (6) Došen

Als vervolg op Hollandse Meesters in Gesprek vonden eind vorig jaar een aantal bijeenkomsten plaats waarin de afzonderlijke meesters/deelnemers van/aan het gesprek onder de titel ‘Vragenvuur’ blootgesteld werden aan een interview en een aantal vragen uit het publiek.

De video’s daarvan wil ik als vervolg op het voorgaande ook hier op dit blog weer even onder de aandacht brengen van collega’s en mogelijke belangstellenden.

Deze laatste aflevering was zeker niet de minst interessante. Aan psychiater Anton Došen de eer van hekkensluiter in deze serie Vragen(v)uur.
Daar Došen voor hij medicijnen ging studeren als jongeman aanvankelijk overwoog om filosofie te doen en de psychiater toch in wezen een arts is die zich vooral met de geest bezighoudt, ligt het voor de hand dat hem hier gevraagd wordt naar het lichaam/geest probleem en zijn positie daarin.
Wat mij betreft altijd een interessante vraag.
Došen betoont zich geen aanhanger van een reductionistische maar meer van een holistische benadering van de mens en van zijn vak. Zelf spreekt hij graag van een integratieve benadering.
Hij haalt Karl Jaspers aan, die 100 jaar geleden al zei dat ‘psychiatrie zonder filosofie toch maar een trieste zaak is’. En zo is het maar net!
Het zou maar en dreigt ook inderdaad weleens een armetierige boel te worden.

Ook komt de, blijkbaar niet of nauwelijks te vermijden, spraakverwarring rond de begrippen classificatie en diagnostiek hier weer aan de orde.
Došen pleit ondermeer voor het ontwikkelen van profielen van gezonde ontwikkeling en besteed enige aandacht aan beteksnis en toepassing van het begrip ‘mentaliseren’.
Opmerkelijk is ook dat Došen, naar aanleiding van een vraag hierover, en evenals Heijkoop, sociale ontwikkeling en emotionele ontwikkeling als twee onderscheiden aspecten van de psycho-sociale ontwikkeling ziet en benoemt; en wel opmerkelijk omdat het in deze tak vaan zorg toch steeds gebruikelijker wordt om van en over sociaal-emotionele ontwikkeling te spreken.

Interessant is ook de repliek die Došen op een artikel en voorstel van Wijnroks (juni 2013) geeft vanuit vooral een ontwikkelings- en evolutionair perspectief. Het voorstel van Wijnroks behelst het schrappen uit het ‘woordenboek van de hulpverlening’ van de begrippen onder- maar vooral overvragen als bepalende invloeden op het cognitief en emotioneel functioneren en ontwikkeling en ons tot een eenvoudiger(?) stressmodel te beperken. Anton Došen raadt Wijnroks aan de literatuur toch eens wat beter door te nemen en concludeert min of meer dat dit hele idee ingegeven lijkt door de behoefte aan simplificatie maar in de praktijk zal leiden tot grove oversimplificatie.
Dan vind ik het in dit verband toch wel een beetje flauw dat niet meteen ook maar even gevraagd werd wat Došen dan vindt van het voorstel van Duker om de begrippen ADHD en autisme ook maar volledig te schrappen uit het jargon en diagnostische- en verklaringsmodellen ten faveure van het continuüm prikkelzoekend danwel prikkelmijdend gedrag.

<< vorige

en het complete verhaal: Hollandse meesters in gesprek

Hollandse Meesters in Gesprek met Ina van Berckelaer-Onnes
Anton Došen aan het woord
Gijs van Gemert aan het woord
Pieter Duker aan het woord
Jacques Heijkoop aan het woord

College door een Hollandse bovenmeester
Vooruitblik of tikkie terug?
1 Vakmanschap is …..
2 De meesters over management
3 Wat weten we van dat werk?
4 Ideologie (in de zorg?)
5 Toekomst ….?
Nog effe napraten; HMiG

HMiG Vragenvuur (1) van Berckelaer-Onnes
HMiG Vragenvuur (2) van Gemert
HMiG Vragenvuur (3) Duker
HMiG Vragenvuur (4) Rispens
HMiG Vragenvuur (5) Heijkoop
HMiG Vragenvuur (6) Došen

Geplaatst in een vak apart, pedagogie, psychobabbel | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen