Hoe gek is …?

Op de voorpagina van de Volkskrant van dit paasweekend prijkte een foto van een wat gelig blaadje met daarop de tekst:

wie dit leest is gek*

Een kreet die bij mij, om een of andere reden, herinneringen aan de lagere schooltijd op pleegt te roepen.
Daaronder lees ik dan weer

Iedereen is gek
* of op zijn minst een beetje

En daaronder een compacte samenvatting van het Volkskrant Magazine van deze week te vertellen heeft, te weten:
- de fobieën en neurosen van Witteman, Wagendorp, Bervoets, van Luyn en van Veen
- de depressies van Stefan Groothuis en Winston Churchill
- begaafde autisten
- pleidooi om het gekke normaal te verklaren

Het thema van het Volkskrant Magazine was dit keer namelijk de vraag: hoe gek is Nederland? en daarbij de onvermijdelijke vraag: hoe gek is gek dan?
Zoiets levert uiteraard de nodige psychobabbel op en mag derhalve op mijn aandacht rekenen. Zou ik dan toch ook een beetje gek zijn? Wordt het niet eens tijd om ook maar eens uit de kast te komen? Ik weet het nog niet maar het levert wel een alleraardigste en een nog lang niet zo’n gekke aflevering van genoemd magazine op.

LoesjeGekbedenken

In het hoofdartikel staat de online-enquête: ‘Hoe gek is Nederland’ van hoogleraar Peter de Jonge centraal.
Deze enquête kun je overigens ook zelf invullen op hoegekisnl.nl waarbij je direct een uitslag krijgt en een vergelijking daarvan met de overige respondenten. Daarnaast krijg je over een maand of twee een op maat gesneden modelletje van je eigen klachten plus wat tips hoe ze te reduceren door je eigen kracht in te zetten.
Dus als je ook eens wilt weten hoe gek je wel niet bent of eindelijk eens iets aan je frustrerende zwakheden wilt doen, dan ligt hier weer een kans!

Loesjetegekomlostelopen

Buiten de Jonge komen ook Jim van Os en Marcus Huibers aan het woord in dat hoofdartikeltje: Allemaal Gaga
De teneur ervan luidt dat wat psychologen en ander onderzoekers reeds vermoedden waarschijnlijk wel klopt, namelijk dat niemand helemaal normaal is en er bij iedereen toch op z’n minst wel een paar steekjes los zitten.

Opperde ene Freud ook al niet dat we door het onvermijdelijke onbehagen in de cultuur allemaal door neurotische beklemming en oprispingen bezocht zullen worden en de vraag dus niet is wie neurotisch is en wie niet maar hoe neurotisch we zijn, hoe dat zo gekomen is, hoezeer het ons dwarszit of destructief maakt en hoe we dat enigszins ten goede kunnen sturen? Tja, die Sigmund toch; bejubeld en verguisd, had altijd en overal wel iets over te zeggen en nu staat er opeens in de krant dat ie de spijker hier wel weer eens op de kop geslagen zou kunnen hebben.

LoesjeRaarzogeknogniet

Wat zou dan ‘gek’ moeten of mogen heten en wanneer zou wie dan ook daar last van hebben en wanneer vinden we (wie?) dat daar toch iets aan gedaan zou moeten worden?
Zo verhaalt Marcus Huibers verder in het artikel:

‘Ik behandelde ooit een patiënt voor depressie. Het was een aardige vent, hij had een goede baan en eigenlijk waren we bijna klaar met de therapie, toen hij me tijdens de veertiende sessie ineens vertelde al zijn hele leven lang stemmen te horen: zijn eigen stem als klein jongetje, maar ook een boel andere persoonlijkheden. Ik schrok, tijdens de therapie had ik daar niets van gemerkt en ik vroeg of hij daar ook behandeling voor wilde. Dat hoefde niet. Hij kende die mensen al zijn hele leven, hij zou ze missen als ze weg waren.’

Ook een rode lijn door de diverse stukjes heen is om tegenover de diverse klachten ook diverse krachten te belichten en te benadrukken. Dat sluit aan op het pleidooi om het gekke voor minder gek en vaak normaal of soms zelfs voor een wenselijke kracht te verklaren.
Dat laatste is natuurlijk bepaald niet een totaal nieuw geluid; de link tussen gekte en genialiteit. Het is een overal en altijd al gehoorde en gekoesterde notie die door onder andere Michael Fitzgerald op de wetenschappelijke agenda werd gezet. De vraag (kan het nog gekker?) kan dan zomaar luiden: Do you have to be nuts to be a genius?
Het stukje ‘De grote gekken der aarde’ begint aldus:

Komt een man bij de dokter. ‘Ik word geplaagd door een black dog.’ De man vertelt over perioden van extreme neerslachtigheid waarin hij alleen maar kan liggen in een verduisterde kamer. De dokter heeft snel door dat de ‘black dog’ persoonlijk jargon is voor depressie en begint een prosac-recept uit te schrijven: ‘Slik dit, daar wordt de wereld rooskleuriger van.’ De man haalt zijn sigaar tussen zijn tanden vandaan en zwaait met zijn wandelstok: ‘Nee, dat moet ik niet hebben, dan krijg ik net zo’n rooskleurig beeld van Hitler als Neville Chamberlain.’

Meestal blader ik nogal rap door dat magazine heen maar deze week heb ik hem nagenoeg en gek genoeg bijna aan één stuk door uitgelezen. Zeer lezenswaardig, naar mijn smaak.
Over bijvoorbeeld mama van Veen die haar eigen angsten niet op haar dochter wil overbrengen en uit eigen ervaring met haar vader weet dat dat niet helemaal lukken zal.
Doodgewone verhalen en ervaringen van heel gewone mensen.
Hanna Bervoets vergelijkt ons gemoed en de capriolen van onze emoties met een kermisattractie. Een mooie metafoor!
Wie dat schrijft is vast niet echt …?

LoesjePrettiggestoord

En bovendien de ene gek is de andere gek niet. Het is juist in onze normaliteit en aangepastheid dat we toch vooral op elkaar gaan lijken terwijl we ons in onze gekte en eigenwijsheid pas echt van elkaar plegen te onderscheiden. Over individualisering gesproken!

Geplaatst in in mijn boekie, psychobabbel, uit de nieuwsruif, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Paasoverdenking

Een vrolijk Pasen wenste ik jullie gisteren.
Sinds jaar en dag ben ik al niet meer gewoon om me uitgerekend met christelijke feestdagen eens over te geven aan diepere gedachten omtrent de oorsprong en betekenis van die dagen. Nu las ik op Goede Vrijdag een column van David Brooks in de Volkskrant naar aanleiding van Pasen of eigenlijk Pesach onder de titel: ‘Met Pasen vier je vrijheid in gebondenheid’.
Dit vond ik toch zomaar weer eens een paasgedachte die me deze tijd waardig schijnt en waar we ten node behoefte aan lijken te hebben.
Zie hier het origineel: ‘A Long Obedience’ uit de

NYTlogo

Brooks is qua politieke opvattingen een uitgesproken conservatief, maar wel één van het slag dat ik wel mag en waar ik zonder enige reserve de nodige waardering voor op kan brengen. Deze TEDTalk maakt wellicht duidelijk waarom dat zo is.

Geplaatst in in mijn boekie, van schijn en werkelijkheid | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Tussen “…” (14) Daila Lama

Wie de Daila Lama is weet vast iedereen wel of zou iedereen althans kunnen weten.

Wat valt de Daila Lama dan vooral op wanneer hij dat schouwtoneel à la Shakespeare of onze eigen Joost beziet:

dalai-lama

Hier nog wat wijze ‘quotes’ van hem en even zo goed nog een vrollijk Pasen; ik zou zeggen, neem de tijd en geniet ervan, dat lijkt me in verband met het bovenstaande het paasei van Columbus.

Geplaatst in tegeltjes- en andere wijsheden, tussen "...", van schijn en werkelijkheid | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Tussen “…” (13) Joost van den Vondel

Deze categorie Tussen “…” begon met met een krachtig statement van Gerbrand Adriaenszoon.
Een min of meer tijdgenoot van hem was Joost van den Vondel. Laten we zeggen dat van den Vondel de meer tijdgenoot was want hij kreeg bijna driemaal zoveel tijd van leven als Brederoo.

‘Joost mag het weten’, plegen wij te zeggen als we het zelf niet meer weten en deze Joost wist toevallig ook heel veel en kon het ook nog heel mooi vertellen.
Wat betreft de navolgende wijsheid zou je trouwens denken dat hij weleens een niet geheel onbekende Engelse collega in enigerlei mate schatplichtig zou kunnen zijn:

De wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel.

Wat een toneelspelers blijken we dan toch te zijn!

Geplaatst in tegeltjes- en andere wijsheden, tussen "...", van schijn en werkelijkheid | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Tussen “…” (12) William Shakespeare

Laten we eens zien wat grote schrijvers zoal over onze wereld en het leven gezegd hebben ofwel hoe hun mens- en wereldbeeld er in essentie uitzag.
William Shakespeare geldt ongetwijfeld als geniaal zo niet de grootste toneelschrijver en het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij de hele wereld als een groot toneelpodium zag en het leven als een op te voeren toneelstuk (in 7 bedrijven):

All the world’s a stage,
And all the men and women merely players.
They have their exits and their entrances,
And one man in his time plays many parts,
His acts being seven ages.

Geplaatst in tegeltjes- en andere wijsheden, tussen "...", van schijn en werkelijkheid | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kleinstedelijk muzikaal wandelingeltje

Gisteren maakten wij zo’n wandelingetje.
Dat was de 4e aflevering van A Small Town Music Walk in Hoorn georganiseerd door Peticantus.
De wandeling begon en eindigde in Het Huis Verloren.
We wandelden van de Westfriese uitbundigheid van Skotwal
Skotwal
naar de Amerikaanse ingetogenheid van Tom Mank & Sera Smolen met Kathy Siegler
Tom Mank & Sera Jane
vervolgens naar het wat ruigere levenslied van Amanda Pearcy
Amanda Pearcy
om via de Vlaamse americana van Bruno Denerckere
Bruno Deneckere
weer in het Huis Verloren in de stijlkamer bij de wat ijlere klanken van Rebecca Loebe uit te komen
Rebecca Loebe in stijl(kamer)
Het had wel iets van een rondje om de kerk deze wandeling
Grote kerk Hoorn
De eindsprint was een demarrage van de Belgium All Stars Band, een gelegenheidsformatie bestaande uit Fernant Zeste & Steven Sarrazyn, Flip de Fleurquin en Bruno Denerckere
Belgium All Stars Band
Dat was een bijzonder prettige wandeling; je komt weliswaar niet zover en je schrijdt nogal traag voort maar je hoort zo nog eens wat!

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , , , , | 5 reacties

Klokkijken voor gevorderden?

Zit ik dus deze week, zo’n anderhalf jaar voor mijn pensioen, opeens in een cursus of training timemanagement in vier bedrijven. Een beetje laat? Ach voor een laatbloeier komt iets niet zo gauw te laat. Timemanagement heet zoiets dus maar in het eerste bedrijf verschijnt al snel en steelsgewijs de term zelfmanagement op het beeldscherm. Hoe het komt weet ik ook niet maar ik heb toch wat moeite met die kreet management. Het komt me voor als een term die inmiddels behoorlijk nietszeggend is geworden en anderzijds vaak enige achterdocht mag wekken.

I'm late anyways

Vandaag bedacht ik dat ‘klokkijken voor gevorderden’ wellicht een helder en goed Nederlands equivalent zou zijn voor die malle term timemanagement. Maar gezien mijn niet altijd even soepele en soms zelfs wat moeizame verhouding met de tijd en met name met de klokkentijd, kalenders, agenda’s en wat dies meer zij, blijft het toch zeer twijfelachtig of er voor mij op dat gevorderde niveau nog iets te leren of te winnen valt.

klok2

Jenever can tell, zullen we maar weer denken.

Geplaatst in in mijn boekie, Varia | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Barry Schwarz over praktische wijsheid

In een training timemanagement op het werk werd op enig moment de vraag opgeworpen of bepaalde zaken wel in de functiebeschrijving opgenomen waren. Daarbij moest ik even denken aan een TEDTalk van Barry Schwarz, waarnaar ik zo’n vijf jaar geleden al eens een link gaf. Wijze woorden zijn niet zo gauw sleets; daarom nogmaals aandacht voor zijn praatje in het kader van ‘ideas worth spreading’:

Geplaatst in tegeltjes- en andere wijsheden, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Context en beeldvorming

Contextblindheid wordt wel als het centrale kenmerk van autisme gezien, zoals ik laatst in verband met dat bijleren nog eens in gedachte riep.
Bij de zogeheten ‘Human Givens’ wil men autistische kenmerken zelfs in context zien met psychotische kenmerken en die onderliggende verbindende link de meer beschrijvende naam ‘caetextia’ meegeven. De term ‘contextblindheid’ was mij derhalve niet onbekend.

De term ‘context collapse’ daarentegen was ik tot een uurtje geleden nog niet eerder tegengekomen; hoewel het fenomeen me, als mens, natuurlijk welbekend is.

LeesverderCorrespondent
In de Correspondent geeft Rob Wijnberg een hoogst interessante en actuele analyse van het verschijnsel ‘context collapse’ in verband met onze nieuwe nieuwsmedia, social media en dergelijke en hun invloed op onze beeldvorming en betekenisgeving.

Geplaatst in in mijn boekie, psychobabbel, uit de nieuwsruif, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het gretige brein tegen het licht

Gisteravond zag ik in VPRO’s ‘Tegenlicht’ de aflevering ‘het gretige brein’.
Voor wie dat eigenlijk niet wil missen maar het toch gemist heeft is er nog altijd ‘Uitzending gemist’.

Hier wat aantekeningen van maker Rob van Hattum over zijn passie en betrokkenheid bij ‘het brein’:

Geplaatst in neuropraat | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen