Our first assignment (see intro) was to make a painting in earthcolours with some chickens.
To get started I took a chickenencyclopedia and made a number of sketches from the photographs therein; then the clients made acrylics paintings on board from the pencilsketches.
Here are some of the results (alas, have no digital image of the actual assignment):
Tok-tok-tok ..tok.
Zo heb je het, naar aanleiding van wat onheilsvoorspellingen, eens wat over orakels en zo verzeil je door het vaderlandse voetbal-orakel Cruijff en via zijn kennen en kunn(st)en in allerlei overwegingen en gedachtekronkels rond het thema theorie en praktijk.
En voor ik het weet, heb ik daar zomaar één, twee, drie, vier, vijf blogjes over vol geleuterd. Welbeschouwd gaan natuurlijk wel meer van mijn blogjes over die spanning tussen theorie en praktijk.
Een thema dus dat mij klaarblijkelijk wel bezig kan houden.
Kennen en kunnen, denken en doen, theorie en praktijk of welke woorden je eraan wilt geven, lijken vooral nauw met elkaar verweven, zich op verschillende niveaus voor te doen en zich als tegenstelling voor te kunnen doen maar ook naadloos in elkaar over te kunnen gaan. Dat laatste geldt doorgaans als het ideaal.
Het onderwerp leent zich uitstekend voor wat luchtfietserij en weidse beschouwingen maar wordt in concretere gevallen ook wel als problematisch en dicht op de huid ervaren.
Je hoort dan wel spreken over: ‘de weerbarstige praktijk’ of we zeggen: ‘het leven is sterker dan de leer’. In het Engels zegt men: ‘practice what you preach’, maar dat blijkt niet altijd even gemakkelijk en dat doen we ook bepaald niet altijd.
Bezie de politiek, de economie, de media, het openbare leven en het publieke debat. Voorbeelden ten over waar het één geroepen of beweerd wordt terwijl het ander wordt gedaan. We zeggen en vinden (bijna?) allemaal dat openheid en oprechtheid bevorderd en gestimuleerd zou moeten worden en zie hoe het zogenaamde klokkenluiders in ons landje vergaat! Toch een flagrant voorbeeld van het ene zeggen en het andere doen, nietwaar?
Één voorbeeld dat zich gemakkelijk tot een indrukwekkende reeks laat aanvullen.
Sommige politici spelen hier graag op in en willen ons wijsmaken dat daar onder hun bezielende leiding snel een eind aan zou komen. Tja .. en da geleufde gij ..?
Maar die scheurtjes en kloven tussen theorie en praktijk worden wellicht interessanter naarmate we ze dichter bij huis aantreffen en we zelf mogelijk nog een rol kunnen spelen in het verminderen van die ongerijmdheden.
Zoals in het dagelijks leven of bijvoorbeeld in je werk. Want welk vak kun je vandaag de dag nog uitoefenen of welk werk doen zonder een stevige theoretische op- of inleiding daartoe?
In mijn werk stuit ik in ieder geval met de regelmaat van de klok op een waaier van vragen en kwesties rond het thema theorie en praktijk.
Ik heb in de loop van zo’n slordige dertig jaar althans kennis mogen maken met een scala aan uiteenlopende min of meer omvattende theoriëen en allerlei deeltheorietjes die elkaar soms weerspraken en elkaar op andere momenten wel leken aan te vullen. Variërend van het quasi exacte strenge behaviorisme tot iets als het wat minder gemakkelijk te definiëren Gentle Teaching, dat overigens als een reactie op een rigide behavioristische benadering gezien kan worden. En dan natuurlijk de veelheid aan theoriëen daartussen en daar omheen; zoals theoriëen die zich richten op de dynamiek van de sociaal-emotionele ontwikkeling.
Op de werkvloer bestaat ook wel degelijk behoefte aan deugdelijke en dienstbare theorie in de zin dat er daar vaak gevraagd wordt naar handvatten en richtlijnen om een acceptabele en werkbare praktijk te realiseren.
Want on Lewin maar weer eens aan te halen: Er is nog altijd niets zo praktisch als een goede theorie!
En ook als wij op de werkvloer situaties met de cliënten in het geheel niet door de bril van Freud of Skinner, van Piaget of McGee of welke theoreutemeteut dan ook bezien, dan nog hebben we altijd wel gedachten en veronderstellingen m.b.t. waarom cliënten op enig moment doen wat ze doen, met welke intentie en uit welke beweegredenen. En dergelijke aannames werken samen met onze inschattingen over het karakter en temperament van de ander simpelweg als onze theorie over de werkelijkheid, zij het dat zulke particuliere theorieën geen mooie duren namen dragen en we ze eerder eufemistisch als theorietje zouden bestempelen.
Niet zelden meen ik dat wij onderling in teams dit soort particuliere theorietjes en gedachten veel te spaarzaam uitwisselen, bespreken en toetsen aan gangbare theoriëen. Sommige mensen houden blijkbaar niet zo van teveel praten, zoeken en aftasen of vinden dat niet zo’n professionele indruk maken. Ik meen dat het juist de basis van onze professionaliteit vormt en bovendien onmisbaar om je te kunnen verantwoorden voor en verantwoording te kunnen en durven nemen door je handelen.
Voor mij vormt het simpelweg het antwoord op de vraag of je echt wilt weten waar je mee bezig bent en waar je naar toe wilt werken!
Vaak zie je echter dat inzicht in het werk van begeleiders wordt verward of ingewisseld voor het kennen en nauwgezet volgen van de regels en protocollen. Je ziet dan ook steeds vaker dat verantwoording afleggen soms niets meer te maken heeft met de vraag of je begrijpt waar je mee bezig bent en in specifieke situaties handelt met het oog op de belangrijke hoofddoelen maar steeds meer synoniem wordt met de vraag of je wel netjes volgens de regeltjes gehandeld hebt. Dat onderscheid lijkt soms aardig onder te sneeuwen met de tendens om alles dusdanig te reguleren, in protocollen te vatten en te controleren dat er niets meer fout kan gaan.
Dan vergeten we voor het gemak even dat het woud aan regeltjes dat we in het leven hebben geroepen en waar we ons aan dienen te houden bijna altijd allerlei subdoelen dient en we zo het paard vaak weer achter de wagen spannen. We laten dan en passant ook maar een paar alom aanwezige menselijke eigenschappen en neigingen buiten beschouwing, zoals onze moeite met onzekerheid of iets niet weten, het graag buiten schot willen blijven als er iets niet goed gaat en hoe comfortabel het dan is om je te kunnen verschuilen achter iets als regeltjes.
Nu kan het volgens mij niet anders dan dat je een beetje dom en/of apatisch wordt van het kritiekloos en wezenloos volgen van regels en bevelen zonder je af te vragen welk doel ze dienen. En ik vind me zelf wel dom genoeg; ik wil niet nog dommer worden en heb dus wel eens wat vragen.
In zo’n cultuur kan het toch niet bevreemden dat zaken af en toe wat uit de klauwen lopen en zomaar weleens in hun tegendeel gaan verkeren. Brederoo waarschuwde er al voor.
En kijk om je heen op je werk, in de economie, de politiek en hoe wij het leven willen managen; je ziet er overal voorbeelden van. Een bijzonder illustratief en inzichtgevend voorbeeld hiervan is het ijs- en sneeuwdebâcle onlangs op de Nederlandse Spoorwegen, dat helder aantoont welke belachelijke en onnodige ontsporingen een stelletjes systeemautisten met wat monomaan mismanagement weten te bewerkstelligen en hoe dat in zijn werk gaat.
De uitspraak van Lewin zou je dus evengoed om kunnen draaien: er is niets zo dom en onpraktisch als een halfbakken, ondeugdelijke slabberdewatski theorie.
Ik vrees echter dat er in ons maatschappelijk en economisch bestel nogal wat van dat soort theorie in omloop is. Bovendien steekt onze werkelijkheid zodanig in elkaar dat we vast nog heel lang en heel vaak en heel veel zullen horen over die spanning tussen theorie en praktijk.
De rubriek ‘Kunst- en vliegwerk’ op dit blog begon met en bevat tot dusver hoofdzakelijk het artistieke werk van een aantal cliënten op een dagbestedingsgroep. Dat blogje bevatte ook een link naar schilderijen die ik eerder op de site van WetCanvas had gezet. Ik dacht ze nu maar eens uit de oude doos te halen en ze ook op dit blog te tonen.
Integraal van WetCanvas geplukt en derhalve in het engels, te beginnen met de introductie:
Hello one and all,
I haven’t posted in this forum for quitte awhile.
Want to show you some work of a group of mentally handicapped people and thought a forum called ‘Gallery’ might be the right place.I work with mentally handicapped people and have done so lately in what would literally translate from dutch into ‘(daily) activity center’.
Last year we started a new group to initially make small things out of wood like toys, decorations and such.
As we had paint, brushes and pieces of board available one day I started to paint our small farmhouse that could be seen from the window:
and asked if some of the clients would like to do that too.
The next couple of weeks three clients began painting the farmhouse and consistently refused to look through the window to see the farm but used my painting as their sole reference.
Here are some examples of something like 10 farmpaintings that accumulated in a few weekstime:
I then brought another painting (harbour and boat) with me and then some artmagazines to provide inspiration and referencematerial. one of the clients occaisionally brings a photograph or calender to paint from.
Some all of a sudden and some gradually became enthousiastic about painting.
Some can work rather independently and some need a lot of assistance like making the first sketch, helping them choose their colors and sometimes reworking parts in progress.
All this eventually resulted in painting as an activity for a group of about 10 clients who between them have produced some 90 paintings in about a year’s time; some only paint occaisionally and may have done two or three and others who have made it their main task may have done some twenty or so.
We even have had four assignments.I shall shortly show you some of these paintings under the headings ‘MentHandArt’.
Art done by mentally handicapped people is usually referred to as ‘outsider art’ or ‘art-brut’.
Enjoy and all comments welcome.Dick on behalf of the bunch
Wie in wetenschap en de menselijke rede gelooft, en dat doe ik soms weleens, loopt al gauw de kans op het zogeheten kritisch rationalisme stuiten. Karl Popper lanceerde deze term en in zijn algemeenheid kan gezegd worden dat het heden ten dage als de meest gangbare wetenschapsfilosofische stellingname geldt. In theorie althans. De praktijk laat wel eens iets anders zien. En veelal aangevuld met het gedachtegoed en commentaar van Kuhn en Lakatos.
Van Popper zijn de volgende wijze woorden:
Our theories are our inventions, but they maybe just ill-reasoned guesses, bold conjectures, hypotheses. Out of these we create a world, not the real world, but our own nets in which we try to catch the real world.
Ik ben geveld door de griep. De aanslag op mijn gestel komt even wat harder aan dan ik zou verwachten en dan mij lief is.
Is de vraag of ik dit misschien aan mijn eigenwijze zelf te danken heb. Ik had namelijk wel een uitnodiging voor de griepprik ontvangen maar daar geen gebruik van gemaakt.
De afgelopen jaren zag ik steeds mensen met of zonder prik tijdelijk aan het bed gekluisterd worden door het fameuze virus van de influenza terwijl ik hooguit wat snotterend, zuchtend en puffend door kon gaan.
Tegelijkertijd ontstond er nogal wat discussie over de noodzaak en de omvang van vaccinatie.
Met name de rampzalige en catastrofale voorstelling van zaken bij het uitbreken van de Mexicaanse griep zal achteraf het pro-vaccinatiegeluid geen goed gedaan hebben. Heeft Obama zich nog wel voor het oog van zijn volk voor laten vaccineren.
De rationale van vaccinatie is natuurlijk better safe than sorry. Maar waar trek je de grens en hoeveel is er tegenwoordig dan werkelijk bekend over bv. virulentie en verspreidingskans en -snelheid. In ieder geval sterven er jaarlijks duizenden mensen aan de griep en waren dat er toen de zo gevreesde Mexicaanse griep toe zou slaan in onze contreien zomaar aanzienlijk minder dan in andere jaren.
Nu zijn de sterfgevallen ten gevolge van griep veelal mensen met verminderde weerstand als zieken, kleine kinderen en vooral ouderen. In de volksmond en mijn moers taal dus lieden die al wat ziek, zwak of misselijk waren. Nu ik weer eens een echte griep doormaak kan ik me dat ook wel voorstellen. Of ik volgend jaar dan wel de griepprik ga halen? Ik weet het nog niet. De laatste keer dat ik dat deed liep ik ook een stevige griep op. Misschien wil ik gewoon nog niet bij die kwetsbare groep horen. Maar ja, dat hebben we niet zelf voor het zeggen, ofwel soms?
Over zogenoemde spam en junk-mail gesproken; vanmorgen ontving ik het volgende aanbod via de mail:
Met 60% korting een VIP-slipcursus incl. lunch!
Maar ik ben geen VIP en al helemaal niet geïnteresseerd in de slippertjes van VIP’s en/of BN-ers!
Vanmorgen vroeg werden wij zomaar opeens vrij bruusk gewekt.
Boven het hoofdeinde van ons bed hing een boekenplank van 222,5 bij 15 cm; .. hing .., want voor het slapen gaan hing hij daar nog … tussen de klemmen.
Nu we om half vijf wakker schrokken, lag hij in twee stukken in ons bed.
Ook lagen we opeens tussen 41 boeken, 2 flinke boekensteunen, 1 leesbrilletje en nog wat snuisterijen in bed. Een vreemde gewaarwording, wat gevoelige plekken op het hoofd en een schrikachtige verbazing erin maar geen zichtbare verwondingen eraan.
Dit plotse literaire intermezzo had bepaald geen geestverruimende werking!
De boel maar even provisorisch aan kant gemaakt om toch nog wat rustig verder te kunnen slapen.
Mijn favoriete mok, waar ik al ruim vijftien jaar uit drink, stond op een ander flankerend plankje, werd meegenomen in deze literaire lawine en is nu zijn oortje kwijt.
Sloeg ik mooi de plank mis toen ik vanmorgen mijn thee wilde gaan drinken.
