Wishful waiting?

Wanneer je wat ouder wordt, word je toch verondersteld inmiddels een beetje geduld te kunnen oefenen ofwel een beetje te kunnen wachten.
Wanneer je echt oud wordt en ontegenzeggelijk zorg behoeft heeft onze overheid samen met het zogenoemde zorgmanagement bedacht en bekokstoofd dat je wel op twee onderscheiden manieren kunt wachten. Je kunt dan, naar het schijnt, gaan ‘wenswachten’ of ‘actief wachten’.

wachten

Gisterenavond werd dit onderscheid waar de meeste mensen, waaronder de ‘wachtenden’ die het betreft, nog nooit van gehoord hadden aan de natie in een uitzending van Nieuwsuur eens duidelijk gemaakt. Ik heb het helaas niet helemaal begrepen maar dat komt misschien omdat het hele onderscheid tussen zogeheten ‘wenswachtenden’ en ‘actief wachtenden‘ me ook als nogal onzinnig voorkomt. Toch schijnen de zorgmanagers van en rond het ministerie van VWS en de Nederlandse Zorgautoriteit wel blij te zijn met dit wat confabulatieve onderscheid als zorgmanagement-tool. Zij menen hiermee namelijk aan te kunnen tonen dat van de ruim tienduizend ouderen die met indicatie op de wachtlijst staan er slechts 65 te lang zouden moeten wachten.
De heer van Beek en zijn dochter, uit genoemde uitzending, moesten dus zeker te lang wachten.

Heer van Beek

Dit lijkt mij nu toch weer een typisch voorbeeld van hoe het leven en de leer uit elkaar kunnen groeien. Zo’n staaltje van ambtelijk wensdenken dat er van uit gaat dat het leven en de praktijk van alle dag zich wel naar hun theorie zal schikken of dat zou moeten doen. De ambtenaar en de manager hadden het nog wel zo leuk bedacht en in het kader van de bezuinigingen het volledige fiat van politiek en boekhouder gekregen.

nieuwsuurlogo

Wat lastig nu toch dat een paar journalisten zo’n mooi kaartenhuisje zomaar om kunnen blazen door eens even een kijkje in de praktijk te nemen. De diverse instanties en zorgverzekeraars waren ook even niet voor commentaar beschikbaar. Staatssecretaris van Volksgezondheid van Rijn was dat natuurlijk wel; hij verdedigde vooral het beoogde beleid, wat er natuurlijk op neerkomt dat het volgens hem in theorie heus wel goed zat maar dat het aan de uitvoering, dus de praktijk, nog wat schortte. Een niet al te geruststellende of overtuigende reactie, vond ik.
Het lijkt erop alsof onze overheid ons toch vooral een goede zorg toewenst maar met een beroep op participatie en geldgebrek bepaald niet staat te trappelen om ‘actief’ goede zorg te organiseren.

Tot mijn verbazing vandaag in ons dagblad geen commentaren of reacties op deze uitzending of deze kwestie gezien.
Dit specifieke debacle lijkt me toch wel tekenend voor wat we momenteel in dit land met ‘de zorg’ aan het doen zijn en wekt bij mij toch de indruk dat het ons niveau van beschaving beslist niet ten goede komt.

Geplaatst in in mijn boekie, uit de nieuwsruif, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Almost like the blues

Saudade die mengeling van heimwee en nostalgie voelt en klinkt toch ‘Almost like the blues’:

Om je enigszins terdege aan dergelijke gevoelens van melancholie over te kunnen geven moet je waarschijnlijk toch wel een paar jaartjes achter de kiezen hebben en naast op wat vreugdevolle momenten toch ook op een paar teleurstellingen, frustraties en tegenslagen terug kunnen zien. Intussen heb ik toch ook al redelijk wat jaartjes verzameld. En hoewel ik de rubriek ‘Opa vertelt’ nog steeds hardnekkig poog uit te stellen kan ik het thema en het gegeven feit van ‘ouder en/of grijzer worden’ toch steeds moeilijker omzeilen of verdringen, onder welke vlag dan ook het zich opdringt. Mag dan volgens ons aller Brederoo zo ongeveer alles kunnen verkeren, de richting van de tijd en het gestage stijgen der jaren tot dusverre toch nog niet.
Er schijnt overigens wel een bepaald soort begeleiding te bestaan of hier en daar in de maak te zijn dat het het bijkomende leed en ongemak zo goed als ongedaan kan maken.

Om niet al te treurigmakend te besluiten hier nog maar een jubelend ‘oudje’ dat moeiteloos wat clichés in de trant van ‘kras’ en ‘doen het nog best’ oproept en inmiddels toch wel een ‘klassieker’ mag heten.

In 1970, dus ook al weer puur zo’n poosje geleden, zag ik Leonard Cohen optreden op het Isle of Wight Festival; toen had hij deze juichkreet overigens nog niet op het repertoire staan.

Geplaatst in in mijn boekie, Varia | Tags: , , , , , | 1 reactie

Humans need not apply

In arbeidssituaties hoor je tegenwoordig de term ‘boventallig(heid)’ nogal eens vallen om aan te geven dat er soms toch ook wat lieden min of meer overbodig op de werkvloer plegen rond te dolen.
Een vraag die de laatste tijd nogal eens in diverse media opduikt is: Is de mens niet ‘overbodig’ aan het worden?
De revolutie die nu, na de automatisering van taken die spierkracht vereisen, op til is zal ons op onvoorziene wijze ook allerlei denkwerk en beslissingstaken uit handen nemen.
De bots en robots in diverse soorten en smaken komen er aan en lijken niet meer te stuiten.
Zijn wij daar dan wel klaar voor en op bedacht?

En wat gaan wij dan met z’n allen doen?
En zijn we dan niet rijkelijk laat met het hervormen van wat nu toch duidelijk een falend en doodlopend financieel en monetair systeem blijkt te zijn?
Het kan verkeren, volgens onze Bredero en dat zal het zeker ook; maar hoe?

Ik vrees dat ik dat vooralsnog even duister inzie als deze Bill Burton door wie ik via Mind op dit youtubefilmpje opmerkzaam werd gemaakt:

To me, this is just more evidence of the failings of monetary systems. If modern human civilization was not based on earning money, the coming problems pointed out by this video would collectively be little more than an interesting thing to study. As it is, we have some very serious problems on the very near horizon, problems no one wants to talk about.

So, Don’t Call Us We’ll Call You

Of hebben we ten node dan toch behoefte aan wat andere of nieuwe richtinggevende ideeën en/of idealen?

Geplaatst in econoblahblah, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , , , | 5 reacties

Er zijn geen linkse media

Zo luidt de kop in de Volkskrant vandaag boven een artikeltje van Merijn Oudenampsen.
In reactie op een artikel van Martin Sommer vraagt Oudenampsen zich af: waar blijven dan de linkse media?

Het wordt tijd voor een meer pluralistische, ideologisch geïnformeerde journalistiek. Het werkelijke probleem is: in Nederland bestaan er wel degelijk uitgesproken rechtse media, zoals De Telegraaf en Elsevier, alleen geen linkse media.

Zie je nou, ik dacht het wel die Geert Wilders met zijn kruistocht tegen linkse media en linkse hobby’s is eigenlijk gewoon een eigentijdse Don Quijote die tegen windmolens vecht.

Donquimoraal

Geplaatst in uit de nieuwsruif, Varia | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wo ist doch …?

Mocht je bijkans nog eens willen weten ‘Wo ist doch der Bahnhof’?
Wel zie hier: ‘Do ist der Bahnhof’!

BahnhofSpornitz

Althans dat is ‘der Bahnhof’ zoals we het onlangs eens op een wandelingetje door Spornitz troffen.

Bahnhof

We gingen er na een korte rondgang zomaar vanuit dat hier geen trein meer zou stoppen.
Maar toen we even verder liepen kwam er toch een treintje langs dat zowaar ook nog stopte en een passagier afzette ‘an der Bahnhof’.

Spornitztreintje

Dus er spoort toch nog wel degelijk iets in Spornitz!

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , | 5 reacties

Waarom herdenken?

Identiteit, oorlog en vrede zijn onderwerpen die bij gelegenheid ook wel eens op dit blog voorbij komen.
Vanmiddag hield Gerdi Verbeet een toespraak bij het Indisch Monument waarin ze heel mooi en helder de nauwe samenhang tussen deze thema’s voor het voetlicht bracht.
Over een houding van respect en de rol van het gebaar daarin heb het ik hier op dit blog, geloof ik, nog niet gehad. Dat was wel waarover Arnout Jan de Beaufort vanmiddag sprak bij datzelfde Indisch Monument in een eveneens mooie en sprekende voordracht.
Beide sprekers beantwoordden daarmee ook afdoende de vraag naar het nut en de zin van herdenken!

Geplaatst in tegeltjes- en andere wijsheden, Varia | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hofstedelijk bezoekje

Gisteren vertoefden wij een groot deel van de dag in de hofstad

Stationsplein hemelsblauw

voor onder andere een bezoekje aan het Gemeentemuseum aldaar,

Vijver Gemeentemuseum

waar we een zomerexpositie rond het thema ‘licht’ zagen.

Vernieuwde binnenplaats

Het was een stralend mooie dag en we aten er in hetzelfde restaurant

Indonesisch

als twee jaar geleden rond die tijd.

Indonesisch2

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

When I’m …

47 jaar geleden zongen the Beatles: … losing my hair many years from now …

Tja, en op een goede (of een kwaaie?) dag is het dan toch opeens zover

64oogjes

Will you still need me, will you still feed me,
When I’m ….?

postzegelkaart-64-jaar

Vera, Chuck and Dave zijn er niet van gekomen en zo’n cottage on the Isle of Wight lijkt me toch iets te ver en prijzig maar verder zal ik er toch wel aan moeten geloven.

64 is dus een getal dat ik een jaartje lang goed in mijn hoofd mag prenten, want nog vaak zal moeten noemen.
Voor de gelegenheid heb ik mijn resterende haartjes nog maar even laten kortwieken en fatsoeneren. Kapper Ben heeft daarbij overigens niet voor me gezongen; dat moesten we dan maar aan dit barbershopkwartet van internationale allure overlaten:

Geplaatst in in mijn boekie, Varia | Tags: | 3 reacties

Ken uw ‘selfie’

Door een nogal uitbundige en opvallende (over)ijver aan schrijverij en publicaties van een hoogleraar economie aan de VU kwam onlangs zomaar het merkwaardige woord ‘zelfplagiaat’ in omloop. De man schreef namelijk wel meer dan eens iets twee keer op. Uiteraard geen schoolvoorbeeld van economisch woordgebruik maar ach, toch ook niet helemaal onvoorstelbaar of iets om je druk over te maken. Maar in de wereld van de wetenschappelijke publicaties zou het vertekeningen in de ‘ranking-systemen’ kunnen geven en besloot men dat zoiets derhalve ‘not done’ is.

Ik vond en blijf het maar een maffe kreet vinden: zelfplagiaat.
In de berichtgeving destijds rond de genoemde topeconoom Nijkamp werd toch ronduit beweerd en/of gesuggereerd dat zoiets toch echt niet koosjer of helemaal fris kon zijn.
Maar wat zou zelfplagiaat nu anders zijn dan weer eens je eigen woorden aanhalen en wat zou daar dan laakbaar of bijzonder aan zijn? Sommige mensen van zekere leeftijd doen nauwelijks anders.
Zelfplagiaat is geen plagiaat.

En Klaas citeert eens wat uit Dante
Of Peer haalt Casanova aan
En ik ik blijf de superarrogante
Ik haal nog steeds mijn eigen woorden aan

zong Jacques Brel in Les bourgeois ofwel De burgerij
Nederlandse tekst

Nu zou er voor mij zeker niet zo best uitzien wanneer het naar jezelf verwijzen of je eigen woorden aanhalen bij wet verboden zou zijn. Dan zou ik nog weleens een aardig tijdje kunnen moeten brommen, want ik maak er op dit blog nogal eens een hobby van om door middel van links naar mezelf te verwijzen.
Goed, het riekt wellicht wel een beetje naar wat overdreven eigenwaan of narcisme. Maar ik dacht dat dat de norm was tegenwoordig met al die ‘selfies’ en al dat etaleren van jezelf op de zogeheten ‘social (of andere) media’.
En zeg nu eens zelf, wanneer hebben we het welbeschouwd dan niet over onszelf?

Dell_selfie_sized

Onlangs las ik op een ander blog nog wat verhelderende opmerkingen over narcisme vanuit vooral een (ontwikkelings-)psychologisch perspectief.
Ja, wat een gedoe toch telkens met dat narcisme van ons!
Het heeft in ieder geval een slechte naam de aanduiding ‘narcisme’ en alleen het woord al roept in onze cultuur bij voorbaat al een storm aan boe-reacties op, terwijl we in diezelfde cultuur het ontwikkelen en praktiseren van een nogal narcistische levenshouding vaak gepropageerd en gestimuleerd zien en dat vervolgens niet zelden op onverholen bijna idolaat hoezee- of hoera-geroep kan rekenen.
Narcisme betekent zoveel als geobsedeerd zijn door jezelf en je spiegelbeeld. Maar we huldigen toch ook vaak het motto: ken uzelf; en hoe zou je jezelf nu ooit kunnen leren kennen wanneer je niet bij tijd en wijle je spiegelbeeld zou mogen of moeten aanschouwen?
Gezien de directheid en de actualiteit van het beeld leert de spiegel ons daar, dunkt me, heel veel meer dan een foto ooit zou kunnen.
We houden elkaar toch zeker niet voor niets zo graag de spiegel voor.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand ……..

mirrorsmall

Mirror, Mirror …..
Dat is de titel van een boek van Simon Blackburn met de ondertitel: The Uses and Abuses of Self-love.
Hier een mooi en vrij omvattend artikeltje (d.w.z. in ieder geval iets diepgravender dan het bekende nummer Spiegelbeeld door onze Willeke) door Blackburn naar aanleiding van dat boek aangaande het thema amour-propre en de prangende vraag: kunnen we ook een gezond gevoel van eigenwaarde ontwikkelen zonder in die val van het zelf als idool en de weerspiegeling van niets dan ijdelheid verstrikt te raken?

Volgens Han werkt werkt het huidige kapitalisme behalve depressie ook nog eens nadrukkelijk narcisme in de hand.

Tja en als ik dan nog eens in de spiegel kijk hoef ik me in ieder geval niet meer af te vragen of mijn tienertijd nu wel echt voorbij is.

Geplaatst in in mijn boekie, pedagogie, psychobabbel, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Wie zijn dan toch die Yezidi’s?

Tot een week ofzo geleden had ik nog nooit van de Yezidi’s gehoord.
Wie of wat zijn dat dan die Yezidi’s?
Volgens een bende doorgeslagen nitwits en fanaten zouden het duivelsaanbidders zijn.
Zie hier een documentaire uit 2009 zoals die op youtube te vinden is:
(er zijn er meer en recentere te vinden)
deel 1

deel 2

Zelf beleid ik geen godsdienst en hang ik geen religie of specifiek geloof aan maar toch koester ik een bijzondere sympathie voor een bepaald type geloofsbeleiding. Dat betreft dan doorgaans stromingen met nogal inclusieve, open en tolerante geloofsopvattingen en met vaak een sterk mystieke, gnostische of spirituele inslag. Van het soort dus dat door de heersende orthodoxie nogal eens als ketterij of (n)ietsisme wordt aangeduid.
Baha’i, Taoisme, Oomoto of bepaalde soefistische stromingen schieten me zo even te binnen.
Nu is de lijst van religies en spirituele tradities nogal lang en ik ken er echt nog geen tiende van van naam, laat staan van inhoud, boodschap of essentie.
Zo had ik dus tot voor een week ook nog nooit van het volk van de pauw en van het jezidisme gehoord maar inmiddels begrijp ik wel dat het nadrukkelijk tot die stromingen behoort waar ik een stevige sympathie voor pleeg te voelen.

Kinderen van de zon!
En zijn we dat per slot van rekening niet allemaal?

Geplaatst in in mijn boekie, Varia | Tags: , , , , , , , , , , | 2 reacties