Boe of hoera en zwart-wit denken

Misschien wel eens handig zo’n reflexieve boe danwel hoera reactie. Je weet direct waar je aan toe bent; of het goed en veilig is of niet. En wat je te doen staat; juichen of huilen, vechten of vluchten.
In dat opzicht lijken onze cultureel bepaalde boe- en hoera-reacties rechtstreeks in het verlengde te liggen van en verwant aan de (primitieve?) overlevingsmechanismen van ons lymbisch systeem en aan wat recentelijk wel als systeem 1 aangeduid wordt: weinig reflectief dus.

Hoo-ray

Als evolutionair onstane overlevingstrategie bijzonder nuttig en handig. Wanneer die overlevingsvraag echter niet concreet aan de orde is maar wel allerlei andere vragen omtrent het hoe en wat der dingen, kunnen die boe- en hoera-reacties weleens zomaar wat in de weg gaan zitten en ons een helder zicht op de werkelijkheid ontnemen.

Vluchten

De dichotomie goed/slecht is nu eenmaal niet overal dienstig of van toepassing evenmin als de tegenstelling zwart-wit.
Toch hebben we de sterke neiging om in dergelijke welles-nietes beelden en categorieën te denken. Het bevredigt blijkbaar onze, niet te temmen, behoefte aan een simpele en een eenduidig overzichtelijke wereld.
Die allergie voor meerduidigheid is evenals een als lastig ervaren kloof tussen denken en doen een bron van twijfel en daar voelen we ons meestal niet zo senang bij en roepen we ook niet zo gauw ‘hoera’ bij.

HoeraLoesje

Het recente succes van een (naar ik begrepen heb qua inhoud en stijl vrij slecht geschreven) boek als ‘Vijftig tinten grijs’ doet dan toch weer vermoeden dat veel mensen vaak ook niet echt tevreden zijn met slechts zwart of wit.

Booh!

En dat zwart-wit denken is toch ook bepaald niet altijd aangenaam of weldadig voor de mens. Mensen die boos zijn, echt vervuld van woede of wrok of mensen die ernstig depressief zijn zwart-wit kijkers en denkers bij uitstek. Zij hebben last van kokerzicht en kunnen niet anders; ze zijn geneigd om alle nuances te missen zolang ze vast en gevangen zitten in hun emotie. Het is een bekend gegeven dat woede aldus dom maakt!
Er is dan sprake van blikvernauwing met een soort van binair denken tot gevolg; iets is 0 of 1, min of plus, debet of credit, altijd of .. of en niet en .. en, welles of nietes, goed of slecht, zwart of wit of … boe of hoera!
Tja, dat zwart-wit denken is het toch ook niet atijd en kan wel eens weinig goeds beloven.

Frank Boeijen zong ooit:

Denk niet wit, denk niet zwart
denk niet zwart-wit
maar in de kleur van je hart

Geplaatst in psychobabbel, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een hemelvaartsmaal in Gondorf

Op hemelvaartsdag gingen wij het land maar uit. Niet naar boven maar met de auto richting het zuid-oosten. We koersten naar Gondorf in de Schneifel ofwel de Schnee-eifel. Buiten enige file-vertraging rond Eindhoven en iets meer rond/door Maastricht en nogmaals een file bij Verviers verliep de reis vrij voorspoedig. Om een uur of drie bereitken we via Dudeldorf dan ons hotel in Gondorf. Daar ingecheckt, de kamer betrokken, wat rondgekeken en een saunaatje genomen voor het eten.
Schneuvels in Gondorf
Het restaurant hadden we inmiddels ook al bekeken en dat zag er behoorlijk luxe uit met een prachtig uitzicht op de omliggende schneuvels (dat zijn, het spreekt voor zich, de heuvels in de Schneifel). Ook had ik de menu-kaart al vast maar eens gedegen afgescand en mijn keus reeds gemaakt. Een aanlokkelijk voorafje met zalm, lammkotelet auf Kaukasischer art en een crême-brulée met ijs toe en dat vergezeld van een Dornfelder. We hadden per slot van rekening ook een welkomsdiner geboekt, nog iets te vieren en keken daar wel naar uit.
Toen ik aan de bar informeerde of we naar believen plaats konden nemen bleek dat toch niet zomaar het geval; we moesten namelijk eerst ons kamernummer opgeven. OK, dat deden we. Toen kregen we te horen dat we voor restaurant Weindorf geboekt stonden en niet voor restaurant Wintergarten “Eifelblick” waar we eerder rondgekeken hadden en ons al verlekkerd hadden aan de ambiance en de menukaart. Weindorf was een deur verder, iets groter, iets drukker, iets sjofeler en het uitzicht was er een stuk minder en vanaf ons tafeltje konden we sowieso behalve de lucht en de voeten en benen van andere gasten niet veel van de omgeving zien.
Daar troffen we dan een soort lopend buffet waar je naar hartelust op kon scheppen zodat je in ieder geval geen honger hoefde te lijden of last zou hoeven hebben van ook maar de minste mate van onverzadigdheid. Het was zo ongeveer wat wij ons voor plegen te stellen van een ‘all-inclusive arrangement’ en bij ‘onbeprerkt spareribs eten’. We hebben toen zoals het goede Hollanders betaamt dan maar eens flink gebunkerd en het geheel toch maar vergezeld laten gaan van de Dornfelder.

auf kaukasischer art

De derde en laatste avond in het hotel toch maar à la carte gegeten in de Wintergarten om ons hemelvaartsdagdiner toch nog maar even goed en in gepaste sfeer over te doen. Met Siesklimop hebben wij per slot van rekening toch iets te vieren. Hoofdgerecht: Lammkotelet auf ‘Kaukasischer Art’ voor mij en ‘Saftige’ varkensmedallions voor Marian; allebei een crême-brulée met walnotenijs toe en een karafje Dornfelder erbij. Santé! Dat ter viering van ons 22-jarig samenzijn en en onze 23ste hemelvaartsdag samen.

saftig

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

HMiG Vragenvuur (6) Došen

Als vervolg op Hollandse Meesters in Gesprek vonden eind vorig jaar een aantal bijeenkomsten plaats waarin de afzonderlijke meesters/deelnemers van/aan het gesprek onder de titel ‘Vragenvuur’ blootgesteld werden aan een interview en een aantal vragen uit het publiek.

De video’s daarvan wil ik als vervolg op het voorgaande ook hier op dit blog weer even onder de aandacht brengen van collega’s en mogelijke belangstellenden.

Deze laatste aflevering was zeker niet de minst interessante. Aan psychiater Anton Došen de eer van hekkensluiter in deze serie Vragen(v)uur.
Daar Došen voor hij medicijnen ging studeren als jongeman aanvankelijk overwoog om filosofie te doen en de psychiater toch in wezen een arts is die zich vooral met de geest bezighoudt, ligt het voor de hand dat hem hier gevraagd wordt naar het lichaam/geest probleem en zijn positie daarin.
Wat mij betreft altijd een interessante vraag.
Došen betoont zich geen aanhanger van een reductionistische maar meer van een holistische benadering van de mens en van zijn vak. Zelf spreekt hij graag van een integratieve benadering.
Hij haalt Karl Jaspers aan, die 100 jaar geleden al zei dat ‘psychiatrie zonder filosofie toch maar een trieste zaak is’. En zo is het maar net!
Het zou maar en dreigt ook inderdaad weleens een armetierige boel te worden.

Ook komt de, blijkbaar niet of nauwelijks te vermijden, spraakverwarring rond de begrippen classificatie en diagnostiek hier weer aan de orde.
Došen pleit ondermeer voor het ontwikkelen van profielen van gezonde ontwikkeling en besteed enige aandacht aan beteksnis en toepassing van het begrip ‘mentaliseren’.
Opmerkelijk is ook dat Došen, naar aanleiding van een vraag hierover, en evenals Heijkoop, sociale ontwikkeling en emotionele ontwikkeling als twee onderscheiden aspecten van de psycho-sociale ontwikkeling ziet en benoemt; en wel opmerkelijk omdat het in deze tak vaan zorg toch steeds gebruikelijker wordt om van en over sociaal-emotionele ontwikkeling te spreken.

Interessant is ook de repliek die Došen op een artikel en voorstel van Wijnroks (juni 2013) geeft vanuit vooral een ontwikkelings- en evolutionair perspectief. Het voorstel van Wijnroks behelst het schrappen uit het ‘woordenboek van de hulpverlening’ van de begrippen onder- maar vooral overvragen als bepalende invloeden op het cognitief en emotioneel functioneren en ontwikkeling en ons tot een eenvoudiger(?) stressmodel te beperken. Anton Došen raadt Wijnroks aan de literatuur toch eens wat beter door te nemen en concludeert min of meer dat dit hele idee ingegeven lijkt door de behoefte aan simplificatie maar in de praktijk zal leiden tot grove oversimplificatie.
Dan vind ik het in dit verband toch wel een beetje flauw dat niet meteen ook maar even gevraagd werd wat Došen dan vindt van het voorstel van Duker om de begrippen ADHD en autisme ook maar volledig te schrappen uit het jargon en diagnostische- en verklaringsmodellen ten faveure van het continuüm prikkelzoekend danwel prikkelmijdend gedrag.

<< vorige

en het complete verhaal: Hollandse meesters in gesprek

Hollandse Meesters in Gesprek met Ina van Berckelaer-Onnes
Anton Došen aan het woord
Gijs van Gemert aan het woord
Pieter Duker aan het woord
Jacques Heijkoop aan het woord

College door een Hollandse bovenmeester
Vooruitblik of tikkie terug?
1 Vakmanschap is …..
2 De meesters over management
3 Wat weten we van dat werk?
4 Ideologie (in de zorg?)
5 Toekomst ….?
Nog effe napraten; HMiG

HMiG Vragenvuur (1) van Berckelaer-Onnes
HMiG Vragenvuur (2) van Gemert
HMiG Vragenvuur (3) Duker
HMiG Vragenvuur (4) Rispens
HMiG Vragenvuur (5) Heijkoop
HMiG Vragenvuur (6) Došen

Geplaatst in een vak apart, pedagogie, psychobabbel | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Oorsprong verschil tussen de seksen?

De wetenschap vermag tot wat!
Althans, wanneer we de krant en de krantenkoppen mogen geloven.
Een recent krantenartikel maakte nog gewag van de wetenschappelijke vinding dat het stressniveau bij proefdieren als muizen in hoge mate afhangt van de sekse van de menselijke proefnemer/onderzoeker.
man-vrouw
Nu lees ik dat die wetenschappers mogelijk ook al de oorsprong van het verschil tussen de seksen ontdekt hebben. Een thema en een verschil dat ons toch altijd maar bezig blijft houden en niet zelden de aanleiding tot enige opwinding is.
Ik weet niet of dat toegestaan is maar hier even het hele berichtje:

Wetenschappers hebben mogelijk de genetische oorsprong gevonden van het verschil tussen de seksen. Ze onderzochten het dna van een groene alg, die als enige in zijn familie een geslachtsbepalend gen bezit. De alg heeft zowel ‘mannetjes’ die sperma-achtige pollen maken als ‘vrouwtjes’ die eicellen maken; door het gen te manipuleren konden de onderzoekers deze functie omkeren.

Zo dat weet de tovenaarsleerling dan ook weer.
geslachtsgen
Want het is voor de leek nog niet altijd zo eenvoudig om de vragen en de besognes van wetenschappers te volgen of die nu betrekking op het verleden en de oorsprong of op toekomstige mogelijkheden hebben.

with_this_im_going_to_control_your_life

Geplaatst in uit de nieuwsruif, Varia | Tags: , , , , , | 1 reactie

Boe of hoera?

Voelt, klinkt of waarderen we iets als boe of hoera? Dat lijkt me in veel gevallen een zinnige en zeker een er allerzins toe doende vraag! Levert iets een boe- danwel een hoera-reactie bij je op? Moet Jantje huilen of moet Jantje lachen?
Die vraag kun je je overigens bij alles stellen, zo ook bij het lezen van dit blogje.

duim omhoog omlaag

Het was, als ik me niet vergis, Alfred Ayer die de term booh- and hooray-words lanceerde in zijn werk Language, Truth, and Logic uit 1936.
Ayer was een belangrijke held en voorvechter van het logisch-positivisme. In deze quasi-objectiverende benadering zijn ethische en estethische oordelen een kwestie van gevoel en/of smaak, valt daar derhalve niet zinnig (lees wetenschappelijk of verifiëerbaar) over te twisten en daarmee worden alle uitspraken in dat domein uiteindelijk zin- en betekenisloos.
Deze meta-ethische theorie, die stelt dat alle uitspraken over ethische kwesties in feite uitingen van emoties zijn, bedoeld om de betreffende emoties te uiten of om anderen over te halen de betreffende emoties over te nemen, staat ook wel bekend als ‘emotivisme’ of ‘the hurrah/boo theory’.
Stevenson werkte deze theorie verder uit.

boehoe

Zoals je je wellicht in kunt denken, geeft een dergelijke theorie al gauw aanleiding tot de nodige vragen en discussie. Iets daarover hier en hier voor de liefhebber, maar op dit moment heb ik even geen belangstelling voor scherpslijperij in deze. Desondanks wil jullie deze mooie video-uitleg over dat ‘emotivisme’ door de erudiete Engelse scholiere Komilla Chadha niet onthouden.

Wat mij aan deze kwestie vooral intrigeert en waar het mij nu even om te doen is, is dat, los van de implicaties voor de fundering van een ethiek, onze beleving en betekenisverlening behoorlijk doorspekt lijken van wat je zo mooi boe en/of hoera reacties zou kunnen noemen.
Als toeneigende danwel afwerende drijfveren lijken ze diepgeworteld en ons gedrag in belangrijke mate te sturen zowel op individueel alsook op groepsniveau. Vaak bijna voorspelbaar en met een welhaast dwingend karakter dat bijna doet vermoeden dat het in het verlengde ligt van hoe we als baby op lust- en onlustgevoelens reageerden. Dat wil zeggen dat zoiets op vergelijkbare wijze een bijna automatische en primaire of diepgewortelde reactie wordt.
Het gaat in ‘the hurrah/boo theory’ echter niet meer over darmkrampjes, honger of kou maar over verbale danwel verbaliseerbare uitingen die ons op de een of andere manier dan blijkbaar wel weer darmkrampen kunnen bezorgen, de kou om het hart doen slaan danwel de hartverwarmende aanleiding kunnen vormen tot een vreugdedansje of zoiets.
Tijdens het afgelopen WK bijvoorbeeld, hebben we beide soorten reacties weer in diverse toonaarden mogen horen en aanschouwen.
hooray
Zo laten woorden en teksten zich dan in principe dus ook scoren op de reactie die ze teweegbrengen bij een bepaald individu of groep. (en dat wordt dan dus ook gedaan) Snelle reclamejongens en marketingmeiden weten daar natuurlijk wel meer van.
Dan gaat het dus over wat woorden zoal in de de onderbuik kunnen bewerkstelligen of ten goede danwel ten kwade. Aan een boektitel refererend zou je van ‘De betovering van de taal’ kunnen spreken of anders wel over ‘de dwingelandij van de taal’.
Die appreciatie danwel depreciatie van nominale verwijzers zien we overal zowel op groepsniveau als op individueel niveau en die twee zijn natuurlijk niet los van elkaar te denken.

hoerasprongetje

Ten aanzien van dit fenomeen op individueel vlak zijdelings even een vraagje aan de psychiater:
Mogen we het terug associeren naar zo’n eerste sterke reactie en dat weer in de context van destijds kunnen plaatsen wellicht als de basis en het grondidee van Freud’s psychoanalyse beschouwen?

vraagtekens
Maar hoeveel wijzer worden we dan per slot van rekening van het hele scala van boe en hoera reacties dat we plegen te vertonen?

Geplaatst in in mijn boekie, psychobabbel, Varia | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

The Blind Men and the Elephant

Dick:

We menen nogal eens iets te weten.
Ons daarbij beroepend op eigen ervaring of ‘zien is geloven’ en ‘meten is weten’.
Toch blijken we de plank nogal eens mis te slaan.
Hier een mooie metafoor voor dat fenomeen die op veel gebieden en in veel situaties toepasbaar lijkt.

Originally posted on AIKIDO-NO-SEKAI:

Six blind men of Hindostan cartoonThis is a poem written by John Godfrey Saxe (1816-1887), as an adaptation of a famous Indian story. It is widely known in Buddhist and Jainist traditions. I thought I will share this as a reminder to everyone that each of us has our own version of universal truths, and each of  us has had a glimpse of these truths based on our individual experiences and walks.

In any given topic, maybe we are just talking about the same thing, from different angles? Instead of arguing “I am right and you are wrong”, maybe we should start learning to respect, reflect on, and appreciate the different views of the elephant as expressed by different people who has touched it. That through our different perspectives, we can see more clearly what the elephant really is, and how big the elephant is. Only then can we truly begin to dig deeper and realize the…

View original 327 woorden meer

Geplaatst in van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Next: de columns van Kees

Onlangs werd er een documentaire op de Nederlandse televisie uitgezonden onder de de titel: Het beste voor Kees. Hoofdpersoon daarin is Kees Momma, inmiddels een BNA-er (althans een waarvan de A vrij duidelijk is en algemeen (h)erkend wordt). Ik heb dat programma niet gezien. Wel ooit een eerder programma over dezelfde Kees.

Momma, die ook boeken schreef over (zijn) autisme, blijkt door genoemde documentaire heel wat verbaasde of geamuseerde reacties los gemaakt te hebben onder het Nederlandse publiek. Zoals ik al zei, heb ik de uitzending niet gezien en nu sta ik ook niet zo heel gauw perplex van het gedrag of de uitingen van zogeheten autisten omdat ik er in de loop der tijd al eens een paar tegengekomen ben. Die genieten echter geen van allen landelijke bekendheid zoals Kees. En wanneer het onderwerp autisme of autisten al in het nieuws komen is dat doorgaans in verband met misstanden in de zorg of ouders die geen plek voor hun kind in de zorg kunnen vinden.

De reuring rond Kees Momma is toch van iets andere aard. Ik werd daar al iets over gewaar op het blog van Henk50. En iemand liet mij desgewenst (heb je dat dan niet gezien?) een schijbaar leuk youtube filmpje op zo’n slim foontje zien. Een op Duitse automobilisten scheldende Kees blijkt dus een hit op Youtube te zijn.
Nu lees ik vandaag in de krant dat Momma en genoemde documentaire dermate populair zijn dat er al een facebookpagina aan gewijd is met inmiddels meer dan 32 duizend likes.
Om wat op dit momentum van populariteit door te borduren en om Kees wat perspectief te geven heeft nrc.next hem als columnist aangenomen.

Momma blijkt naast zijn vele andere kwaliteiten namelijk ook en begenadigd schrijver te zijn. En, zegt Hans Nijenhuis van nrc.next:

Door de documentaire ga je van Kees houden. Hij helpt ons naar de wereld te kijken. We willen meer door zijn ogen zien.

Zelf schreef Kees hierover:

Ernst en humor wil ik zoveel mogelijk naast elkaar plaatsen. Er moet ruimte zijn voor enkele kwinkslagen en plastische omschrijvingen, waarbij het aan woordspelingen niet zal ontbreken. De kneep is de artikelen luchtig te houden.

Maar dat klinkt helemaal als de ideale blogjes zoals ik ze zou willen lezen en/of schrijven. Misschien moet ik maar eens bij hem in de leer gaan!
Als het aan De Speld zou liggen wordt Momma ook meteen maar voorgedragen als onze volgende nationale ombudsman.

Geplaatst in uit de nieuwsruif, Varia | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wederom eens die kant uit

Laatst plaatste ik nog wat berichtjes (Dirk bij de Rursee en Vogelsang) op dit blog over onze vakantie van vorig jaar. Die eindigde in de Eifel en wel in de Nordeifel. Op die manier kun je een vakantie dus ook behoorlijk uitsmeren.
hotelkamerGondorf
Inmiddels hadden we alweer 12 nachtjes bij onze oosterburen gelogeerd en om de draad weer op te pakken begonnen we nu maar eens in de Eifel en wel in Gondorf.
Onze volgende tijdelijke slaapplaats was Schlotheim in Thüringen en de laatste pleisterplaats op dit reisje was Spornitz in Mecklenburg-Voor-Pommeren. (dus nadrukkelijk niet daarachter of daarna!)
HotelraamSpornitz
Dat waren dan, for the record, 12 nachten ofwel 13 dagen waarvan 4 reisdagen en 9 dagen om uit te rusten of ons anderszins onledig te houden.
Volgens de kilometerteller bedroeg de afstand van (t)huis tot (t)huis deze ronde 2732,9 km.
Ik heb niet exact berekend hoeveel euri we hieraan gespendeerd hebben dus tot zover de cijfers.

Klaprozenveld

Wat betreft de qualia en de kleur troffen we in elk van de drie verschillende regio ook duidelijk onderscheiden landschappen. Opvallend was dat we geen in volle bloei staande gele koolzaadvelden meer zagen. Die waren dit jaar al aanmerkelijk vroeger dan andere jaren uitgebloeid. Maar nu gaven, zij het in minder overheersende mate dan de koolzaadvelden, de ‘red poppies’ ofwel de klaprozen veelal een kleur-accent aan het landschap. Je weet wel, dat bloemetje dat ook wel symbool staat voor de gesneuvelde soldaten uit de eerste wereldoorlog, fleurde her en der met name de berm op.

Red poppy

Wanneer de tijd en zin daar is zal er mettertijd middels woord en/of beeld wel weer iets van dit rond-reisje terug te vinden zijn op dit blog.

Geplaatst in Varia | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Hoera, geen probleem meer!?

Gewoonlijk staat de krant vol en bol van de bittere ellende en droefenis. Dat is nu eenmaal eigen aan wat we nieuws plegen te noemen. Soms wekken krantenkoppen de nodige verbazing en heel soms stemmen ze tot al dan niet licht ironisch gekleurde vrolijkheid of lokken ze zelfs een hoera-reactie uit.
Dat laatste was bij mij vanmorgen het geval toen ik met grote letters op de voorpagina las:

Vergrijzing is geen probleem meer

Nu begin ik al aardig grijs te worden dus dat was, zoals je je misschien wel voor kunt stellen, toch even een pak van mijn hart.
Wat is hier dan aan de hand?

Jarenlang gold de vergrijzing gold als een aanstormende ramp. Tot donderdag. Toen liet het CPB weten dat het huishoudboekje straks op orde is. Hoe is dit wonder tot stand gebracht?

Wel door doortastend ingrijpen van ons kwartettende uitruilkabinet (b)lijkt het tij, op papier althans gekeerd.
Dat wil zeggen door het verhogen van de AOW-leeftijd, de zogenoemde hervorming(?) van de zorg en lastenverzwaring gaat de Nederlander in de toekomst de overheid geen geld meer kosten maar zal die geld gaan opleveren. Dat we daar nu toch niet eens eerder opgekomen zijn, zou je haast gaan denken.
De slotzin van het artikel lijkt me toch ook niet geheel van belang ontbloot:

De berekeningen van het CPB zijn wel met zeer veel onzekerheden omgeven.

In de Voetnoot onder op dezelfde voorpagina benadrukt Arnon Grunberg het nut en het positieve effect van goed en vrolijk nieuws, dus laat ik deze berichten ook maar vooral in het kader van de positieve beeldvorming bezien.
Ik hoef mij als lid van mijn generatie dus niet meer de oorzaak en aanstichter van een maatschappelijk rampscenario te wanen. En zoals ik al zei dat is een pak van mijn hart. Ik mag ouder worden zonder me schuldig te voelen; met dank aan Rutte en consorte en de rijksrekenmachine die CPB heet.

logo_V_volkskrant

Dat grijzer (nog grijzer?) worden van mij, daar hebben de CPB cijfers echter totaal geen invloed op evenmin als op mijn toch wat stroevere spieren en strammere botten en wat er verder zoal wat vast kan komen te zitten. Ik geloof ook niet dat de overheid daar iets aan kan of zou willen doen. Volgens Rutte is de overheid beslist geen geluksmachine en ik vermoed dat hij er ook geen verjongingsmachine van zou willen maken.

Nu ben ik inmiddels door mijn werkgever, die ook zijn financiën op orde wil hebben, gevraagd of ik niet eerder met pensioen zou willen. Hé, ben ik dan toch een probleem als vergrijzende werknemer? Blijkbaar. Nu heb ik niet zo lang geleden al eens pensioen genoten maar ik begrijp dat er binnen afzienbare tijd gedwongen ontslagen kunnen vallen onder jongere werknemers en in een dergelijk geval zou ik gaarne plaats voor hen maken door met een goede regeling vervroegd met pensioen te gaan. Maar zo’n goede regeling (bijvoorbeeld mijn pensioenopbouw nog een jaartje door laten lopen) blijkt niet mogelijk of uit den boze omdat de overheid alle regelgeving inzet om mij zolang mogelijk aan het werk te houden. Kortom ik zou er financieel ernstig bij inschieten wanneer ik eerder zou stoppen met werken. Een oprot/ontslagpremie van twee maandsalarissen zal daar echt niets ten goede in kunnen veranderen. Nu heb ik toch zomaar het vervelende gevoel dat ik aldus nog altijd een probleem ben en wel even zal blijven.

Geplaatst in in mijn boekie, uit de nieuwsruif, van schijn en werkelijkheid, Varia | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties

Rotte appels

Zie ik na dat artikel van gisteren nu op pagina 3 van dezelfde krant de volgende kop:

Zijn er rotte appels in Brazilië?

Wat een mallotige vraag, denk ik dan. Overal waar je appels vind zul je ook wel rotte appels vinden, nietwaar?
Door weersomstandigheden als te abrupte of te grote temperatuurswisselingen, hoge luchtvochtigheid, ze te lang laten hangen of laten liggen, ze vergeten op te eten en in je tas laten zitten en noem maar op. Of gewoon omdat je die er nu eenmaal altijd bij hebt.
Kortom wat een domme vraag! Je moet ze alleen niet met rotte peren willen vergelijken, alhoewel??
Blijkt uit de volgende zin dat het niet over eten maar over voetbal en matchfixing gaat.

voetbalgeld

Tja dan is het misschien nog niet zo’n gekke vraag maar dan hoef ik dus niet verder te lezen.

Geplaatst in uit de nieuwsruif, Varia | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen