HMiG Vragenvuur (5) Heijkoop

Als vervolg op Hollandse Meesters in Gesprek vonden eind vorig jaar een aantal bijeenkomsten plaats waarin de afzonderlijke meesters/deelnemers van/aan het gesprek onder de titel ‘Vragenvuur’ blootgesteld werden aan een interview en een aantal vragen uit het publiek.

De video’s daarvan wil ik als vervolg op het voorgaande ook hier op dit blog weer even onder de aandacht brengen van collega’s en mogelijke belangstellenden.

De vijfde gast in de serie vragenvuur was Jacques Heijkoop, de doctorandus uit het gezelschap der geleerde meesters.
Ik ben, moet ik zeggen, zelf niet bekend met de ‘methode Heijkoop’, maar herinner me wel destijds getroffen te zijn door zijn artikeltjes in de Klik in de 80-er jaren. Daarvan staat mij nog bij de term ‘anders kijken’.
Via een wereldwijd bekend literair werkje van Daniel Defoe, te weten het 28 jaar durende avontuur van ene Robinson Crusoe, stuiten we langs wat antropologische overwegingen op de bottom-line van Heijkoop’s mensbeeld: wij zijn als mensen overlevers en je kunt als mens soms veel kunnen maar je redt het nooit helemaal alleen! Toch ook weer zo’n mensbeeld waar ik me wel aardig in kan vinden.

Het komt me voor dat Heijkoop in dit vragenvuur in zekere zin het moeilijkste verhaal tot dusver te vertellen en uit te leggen heeft. Niet zozeer omdat het een onbegrijpelijk verhaal zou zijn dat nauwelijks of niet aansluit op de alledaagse werkelijkheid van het leven maar eerder omdat het omgekeerde het geval is en probeer (denkbeeldig) met een vis maar eens een gesprek aan te gaan over de werkelijkheid en de kenmerken van water.
Voor lieden met een onwrikbaar vertrouwen in ‘de wetenschap’ en een wat strenger sciëntistisch mens- en wereldbeeld zou dit weleens als een toch niet geheel coherent verhaal of zelfs abracadabra over kunnen komen.
En bij de stelling dat het verleden niet echt helpt om het heden te begrijpen maar dat wat we in het heden vinden, denken en doen ons wel helpt om dat verleden te duiden, zullen de meeste mensen toch even achter de oren moeten krabben om dit bij vorsers van onze geschiedenis welbekende gegeven even tot zich door te laten dringen.
De wetenschapsopvatting van Heijkoop is dan ook duidelijk en nadrukkelijk niet ‘objectivistisch’ zoals Rispens in zijn inleidend college reeds opmerkte.

De methode Heijkoop lijkt zich kort samen te laten vatten als een permanent en nooit definitief gezamenlijk onderzoek naar het wie, wat en waarom van de persoon van de ander; en dan vooral naar de vraag ‘wie ben jij dan en wat wil of wat zoek je zoal?’.

<< vorige | volgende >>

Over Dick

What about me?
Dit bericht werd geplaatst in een vak apart, pedagogie, psychobabbel en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s