Diagnose GreuroSM

Ik heb nog altijd geen boek van hem gelezen en ik kijk zelden op zijn blog, maar ik lees altijd trouw en met enig plezier de voetnoten in de Volkskrant van Arnon Grunberg.
Meestal met nogal wat herkenning en instemming en een enkele keer licht fronsend als hij bv. de vermeende heilzame en corrigerende werking van de financiële markten, naar mijn smaak, wat al te kritiekloos als objectief en noodzakelijk neerzet.

Vanmorgen dinsdag 19 juni sloeg hij, wat mij betreft, toch de spijker weer recht op de kop en geheel raak met zijn diagnose van het gedoe rond Griekenland en de Euro:

Voetnoot SM-spel

De voorzitter van de Europese Raad, Herman van Rompuy, en de voorzitter van de Europese Commissie, José Barrosso, hebben ‘de moed en de veerkracht’ van de Griekse kiezer geprezen. Alsof de Griekse kiezer een ondeugend schoolkind was dat eindelijk zijn huiswerk heeft gemaakt. Terwijl het duidelijk is dat de Griekse crisis slechts voor een klein gedeelte door de Grieken is veroorzaakt en vooral te wijten is aan ontbrekende politieke moed in andere Europese landen (lees: Duitsland) en weeffouten in de constructie van de euro.

Je zou de haat tegen de technocraten bijna gaan begrijpen.

Bovendien wordt het kapitalisme dat niet kan functioneren zonder schulden en schuldenaren, steeds meer bergepen als een SM-spel. Waarbij vermeende zondaars, de Grieken, de Spanjaarden, gestraft worden voor de schulden.

Niet een oplossing krijgt de prioriteit, maar de straf.

SM-spelletjes kunnen gemakkelijk uit de hand lopen. Kijk maar naar de film Bitter Moon van Polanski.

Er worden maandelijks, nee wekelijks vele duizende pagina’s volgeschreven over het debâcle van de Eurocrisis, over de oorzaken en de vele haken en ogen. Vele van die dikke dossiers, zo vrees en vermoed ik, komen bij lange na niet zo dicht bij de kern van de zaak als dit beknopte stukje van Grunberg.

Niet het zoeken naar een oplossing, maar het aanwijzen en straffen van vermeende schuldigen krijgen de prioriteit. Ik vrees dat dat niet alleen voor de financiële crisis opgaat maar dat een algemene tendens in onze huidige samenleving aan het worden is. Een tendens die je overal om je heen kunt waarnemen en waar de media met opmerkelijke gretigheid hun steentje aan bij dragen.

Over Dick

What about me?
Dit bericht werd geplaatst in econoblahblah, in mijn boekie, van schijn en werkelijkheid en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s