Ware democratie?

De Britse premier Cameron mag deze dagen in eigen huis zijn visie verdedigen op de actuele Europese ontwikkelingen en zijn afwijzing van de maatregelen en afspraken om de Euro te redden. De oppositie, zijn coalitiegenoot en bv. de Schotse regering zijn nogal gepikeerd en verontwaardigd over de wijze waarop hij Groot-Brittanië in Europa en daarmee indirect op het politieke wereldtoneel buiten spel lijkt te hebben gezet. De kranten staan er vol van deze week.

Volgens velen zou Engeland veel beter af zijn als volwaardig lid van de Europese Unie en wellicht zelfs met de Euro. Dat denk ik ook. De gewone man heeft het al lange tijd niet zo best en zo breed in dat land over de grote sloot. Iemand in mijn sociaal-ecomische positie heeft het daar heel wat moeilijker en slechter dan ik hier.
Daarbij vind ik toevallig persoonlijk dat Engeland bij Europa hoort en Europa ook beter af zou zijn met Engeland erbij, maar daar kraait natuurlijk geen haan naar.

Cameron slaat zich Brits, stoïcijns en minzaam glimlachend door het typisch luidruchtige lagerhuisdebat heen. Zijn coalitiegenoot laat verstek gaan maar hij weet zich, middels de polls, verzekerd van de steun van 65% van de Britse bevolking.
Is dat nou ware democratie of een onderscheidend kenmerk daarvan; ijzerenheinig bewijzen dat je met de zegen van de publieke opinie een gebaar kunt maken dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid tegen het eigen en het algemeen belang indruist?

Advertenties

Over Dick

What about me?
Dit bericht werd geplaatst in in mijn boekie, uit de nieuwsruif, van schijn en werkelijkheid, Varia en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Ware democratie?

  1. Wouter ter Heide. zegt:

    Ware democratie gestoeld op primaat mensenrechten.
    IJzerenheinig bewijzen dat je met de zegen van de publieke opinie een gebaar kunt maken dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid tegen het eigen en het algemeen belang indruist, staat haaks op de ware democratie. Om daar zicht op te krijgen zal de Brusselse elite genegen moeten zijn haar geloof in de vergankelijke euro, dat (getuige de eurocrisis) geen enkel houvast biedt, te vervangen door het geloof in de universele rechten van de mens, als grondslag voor de ware democratie van ‘power to the people’.

  2. Wouter ter Heide. zegt:

    Vervolg reactie.
    Mocht die genegenheid in Brussel aanwezig zijn, dan zal de vervanging van beleidsgrondslag automatisch de weg vrijmaken voor de creatie van een eensluidend buitenlands (vredes-)beleid, bepaald door het wereldwijd uitventen van mensenrechten sec. Een ideëel buitenlands beleid dat een definitieve punt zal zetten achter de degradatie van ambassades tot handelsposten en diplomaten tot afgezanten van het bedrijfsleven.

  3. Wouter ter Heide. zegt:

    Vervolg reactie.
    Het is deze onverteerbare koopmansmentaliteit waar de wereld momenteel onder gebukt gaat, dankzij het primaat dat aan de economie wordt toegekend

  4. Wouter ter Heide. zegt:

    Vervolg reactie.
    De toekenning waar onze kinderen en kindskinderen – toch onze eerste zorg! – op zeker moment onherroepelijk de rekening van gepresenteerd zullen krijgen, waarvan het nog maar de vraag is of zij die ooit zullen kunnen! betalen.
    Om daar nú al achter te komen, in plaats van ons kroost straks voor een mogelijk voldongen feit te plaatsen, zal die vraag op de eerstvolgende EU-top ingebracht moeten worden door één van de EU-leden. De inbreng die niet alleen getuigt van verantwoordelijkheidsgevoel voor het wel en wee van ons nageslacht, maar ook een gunstige uitwerking zal hebben op de voortschrijdende devaluatie van TOPPEN. Dus het broodnodige vertrouwen in de politiek ten goede zal komen, met alle positief maatschappelijke consequenties van dien. De vraag is alleen welk EU-lid over de moed en de kracht beschikt om die gemeenschappelijke schuldvraag te agenderen, waar komende generaties de zoete vruchten van plukken zullen.

    • Wouter ter Heide. zegt:

      Het is de schuld van het kapitaal.

      De oorzaak van de crisis is niet de banken te verwijten en is ook niet gevolg van het grote graaien, was het maar zo simpel, maar vloeit voort uit het primaat van de economie, dat wereldwijd de koers van het beleid bepaalt en zo de bron van alle ellende is. Geen opzienbare gedachte, omdat dit gegeven ook spreekt uit een oud liedje waarvan elk couplet eindigt met ‘Het is de schuld van het kapitaal’. Het refrein dat dagelijks aan zeggingskracht zal winnen, zolang het beleid niet inziet dat het primaat van de economie het grote obstakel is, dat een rechtvaardige en vreedzame samenleving (die niet alleen de Occupiers en hun sympathisanten beogen, maar bovenal het ultieme politieke doel! is) in de weg staat. Over visie van onze politieke elite gesproken.

  5. Dick zegt:

    De crisis is volgens mij wel degelijk ook aan de banken, hun innovatieve producten en beleid te danken; en ook aan de structuur van ons financieel-economische stelsel; en ook aan het zieke grote graaien; en aan nog een aantal dingen; en aan de onoverzichtelijkheid van het een en ander maar vooral aan een gebrek aan wijsheid en prudentie en aan het feit dat we het allemaal maar laten gebeuren dat economie en rekenmodellen allesbepalend worden.
    Ik ben overigens een voorstander van de euro maar meen, zoals velen, dat die munteenheid samen moet gaan met politieke integratie.

    • Wouter ter Heide. zegt:

      Vredesjaar 2012.

      De vraag Dick of de crisis nu wel of niet aan de banken, hun innovatieve producten en beleid te danken is, brengt helaas het beoogde doel – ‘de mooiere wereld’ – geen stap dichterbij. Daarvoor zullen we oog moeten krijgen voor de tijd waarin wij leven en de mogelijkheden die deze voor ons – ‘als mensheid’ – in petto heeft. Aangezien wij met z’n allen vorm geven aan de tijd zal het ons allereerst duidelijk moeten worden waar het in onze tijd om draait, alvorens daar grip op te kunnen krijgen.
      Wat dat eerste betreft kan er zo langzamerhand geen misverstand meer over bestaan dat onze tijd draait om de mensenrechten. Dat blijkt onder andere uit het feit, dat het schenden van die universele rechten wereldwijd heftige reacties oproept. Sprekende voorbeelden daarvan waren in 2011 de Arabische Lente, de Spaanse 15-meibeweging of Movimiento 15-M van de Indignados en niet te vergeten de wereldomvattende Occupy-beweging.
      Het afgelopen jaar kan dan ook gekarakteriseerd worden als een jaar van bewustwording van de tijdgeest en het daarbij horende mensenrechten- of vredesideaal. In 2012 zou die bewustwording in klinkende munt omgezet kunnen worden, omdat ongemerkt steeds meer mensen aangestoken worden door de tijdgeest, waardoor de druk tot politieke vertaling van het mensenrechten- of vredesideaal met de dag toeneemt. Mede dankzij de wereldomvattende communicatiemedia zal die druk op zeker moment een kritische grens bereiken, waardoor het beleid er wel gehoor aan zal moeten geven. In een democratie bepaalt de meerderheid immers het beleid!
      Een radicale koerswijziging staat ons dan ook te wachten, waardoor niet langer het dictatoriale primaat van de economie (wie betaalt bepaalt) bepalend is voor de koers van het beleid, maar het democratische primaat van de rechten van de mens. De rechten die niet te koop of beursgenoteerd zijn, maar ‘om niet’ bestaan en begrijpelijkerwijs op dito wijze maatschappelijk vertaald dienen te worden. De vertaling die automatisch het ‘gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken (vredes-)ideaal’, zoals vermeld in de preambule van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, in het vizier brengt. Het wenkend perspectief dat op een gegeven moment niet langer verduisterd zal worden door kortzichtige nationale en partijpolitieke belangen en die van de (wapen-)industrie.
      Het zit er dan ook dik in dat in 2012 de wereld van gedaante zal veranderen, dus omgevormd zal worden van een internationale statenanarchie waarin het recht van de sterkste koning kraait in een mondiale rechtsstaat onder VN-vlag. Daarvoor zal onze volkerenorganisatie wel eerst omgebouwd moeten worden van een organisatie van regeringen die primair het nationaal belang vooropstellen, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden die primair staat voor het algemeen of mondaal belang. Geen onmogelijke opgave, omdat artikel 109 van het VN-Handvest daar uitdrukkelijk de mogelijkheid toe biedt. Door het benutten daarvan zal de wereld langzaam maar zeker veranderen in een wereldomvattende democratie onder auspiciën van de VN. Een wereldgemeenschap in de ware zin van het woord, die op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale know how op elk gebied een gezamenlijk gedragen wereldbeleid van de grond weet te tillen waarmee de wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande onrecht adequaat aangepakt kunnen worden.
      Een duurzaam mondiaal beleid, waar niet alleen onze generatie maar met name ons nageslacht, toch onze eerste zorg!, de vruchten van plukken zal. Dankzij die onstuitbare maatschappelijke ontwikkeling zullen wij ons in 2012 gelukkig geen zorgen meer hoeven maken over gebrek aan werkgelegenheid en de daaruit voortvloeiende maatschappelijke onrust. Tot in lengte van dagen zal er immers werk genoeg zijn om in VN-verband de wereld(-winkel) met elkaar draaiende te houden! Elke dag weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s