Rituele dans om moreel gelijk

Het politieke bedrijf lijkt toch wel erg vaak op rituele en vooral opportunistische koehandel en gesjacher in de rituele dans om de macht en om de kiezer te behagen.

Als onze moderne bio-industrie de voorschriften uit de Koran en Torah aangaande het ritueel slachten naar de letter maar bovenal naar de geest toch eens net zo ter harte zou nemen en tot gangbare praktijk zou maken als nu winstbejag en technologische efficiency- en hygiënemaatregelen, dan zou er volgens mij vele malen meer dieren onnodig leed bespaard worden dan door het onverdoofd ritueel slachten te verbieden.

In Oostenrijk lijkt stelt men in deze en in grondwettelijke zin vrijheid van religie boven dierenwelzijn en wordt als compromis de verdoving onmiddelijk na de rituele slachting toegediend.

Vertegenwoordigers van de betreffende godsdiensten wijzen erop dat die religieuze voorschriften hen er expliciet toe aanzetten het dier goed te verzorgen en met respect te behandelen en er op alle mogelijke manieren zorg voor te dragen dat het dier geen stress ondervindt. De eigenlijke slachting moet zo deskundig en effectief mogelijk, zeg maar mindful gebeuren met een minimum aan belasting voor het dier.
Een dergelijke praktijk komt mij nu zomaar ook voor als in hoge mate bevordelijk voor de menselijke moraliteit, het besef aardse wezens te zijn die iets doen in en met deze wereld en het ten volle verantwoording nemen voor ons eigen handelen.

Een meer voorkomende en steeds gangbaar wordende houding is om met een beroep op ons zo vaak de hemel in geprezen democratisch bestel de publieke morele opinie van de dag even in wetjes en regels te gieten om dan handenwrijvend te roepen: ‘ziezo dat is ook weer geregeld en daarbij te denken wat zijn wij toch goed, hè!’, en vervolgens weg te kijken van de resterende en aldus opgeroepen narigheid of die te wijten aan bv. economische wetmatigheden die wij nu eenmaal niet de hand in zouden hebben.
Die houding lijkt mij wat algemener en soms wel lastig te vermijden omdat ons bij voortduring gevraagd lijkt te worden om morele oordelen te vellen over zaken waar we bij gebrek aan ervaring gewoon het fijne niet van weten. We moeten toch overal een mening over hebben, nietwaar?
Die houding lijkt mij ook niet zo zeer onze morele gevoeligheid te slijpen of onze morele antennes te fine-tunen alswel vooral het over morele kwesties redeneren, en niet zelden het direct klaar staan met een mening of oordeel, te bevorderen.

P.S. Ik heb absoluut niets tegen kritische geluiden en een zinnige discussie over ritueel slachten en dierenwelzijn. Integendeel, ik heb echter weleens wat moeite met de vaak gratuite en zelfgenoegzame eenzijdigheid die in dergelijke discussies zo gemakkelijk en zo vaak de boventoon lijkt te voeren.

Zie bv. ook Sytze Faber hierover.

Over Dick

What about me?
Dit bericht werd geplaatst in in mijn boekie, van schijn en werkelijkheid, Varia en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s