Geloof of ongeloof?

In zoverre we van geloof kunnen spreken is dat bij gratie van het ongeloof of de (mogelijkheid tot) twijfel. Het een kan niet goed zonder het ander.
Aangezien er maar bitter weinig echt zeker lijkt in dit leven, zullen we er (bij gebrek aan overtuigend of doorslaggevend bewijs) dus meestal gewoon maar aan moeten geloven. Begrippen als geloof en vertrouwen gaan dan al gauw wat op pseudo-zekerheden lijken. We moeten om een beetje goed te kunnen leven en geestelijk gezond en overeind te blijven heel veel dingen blijkbaar maar beter als gegeven en voorlopige zekerheden accepteren. Misschien zou geloof dan beter vaak hoop kunnen heten want het geloof zou toch vrij zinloos en betekenisloos zijn als het niet met hoop verbonden zou zijn of daartoe zou leiden.
(doe er nog wat liefde bij en je kunt een show beginnen)

De volgende citaten kunnen het begrip ‘geloof’ misschien wat diepgang en af en toe een knipoog geven.

Analoog aan en naadloos aansluitend op de stelling dat we er allemaal theorietjes over de werkelijkheid op na houden geloven we dus ook van alles en nog wat. Al was het maar dat:

(Een Newfie, niet te verwarren met die hond, is overigens iemand die geboren en getogen is (zeg maar een aboriginal van) in Newfoundland, Canada)

Wat is dan het tegengestelde van geloof?; ongeloof, zou je zo denken, maar is wel altijd zo?
Want als je de zendingsdrang van sommige atheïsten eens op goed de keper beschouwt, kun je toch bijna eerder van een geloof (dan van ongeloof) spreken.

Zo was ik ooit lid van het Humanistisch Verbond en heb dat lidmaatschap eens opgezegd omdat ik vond dat men op enig moment nagenoeg uitsluitend bezig leek zich af te zetten tegen ‘het geloof’.

Is de andere kant van geloof dan soms bijgeloof? Maar wat noem je bijgeloof? De paus en Richard Dawkins, om zomaar eens twee mensen te noemen, konden daar weleens heel verschillende antwoorden op geven.
Rekenen wij animisme of voodoo tot bijgeloof of zien we het als religie? En wat te denken over uitingen van volksdevotie die misschien wat dichter bij huis komen?


Beluister wat die laatste vraag betreft eens deze ongelooflijk prachtige songtekst ‘Guadalupe’ van Tom Russel over de kracht van volksdevotie tegenover de armetierigheid van een wat al te eenzijdig rationalisme (of calvinisme?).


Ja, wat valt er dan nog voor zinnigs over geloof, ongeloof of bijgeloof te zeggen? Ik weet het allemaal niet meer; ik geloof het voorlopig allemaal wel weer even en onthoud me voor het moment maar van verder commentaar!

geloof en >>
geloof en de euro? >>

Over Dick

What about me?
Dit bericht werd geplaatst in in mijn boekie, tegeltjes- en andere wijsheden, Varia en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Geloof of ongeloof?

  1. Henk 50 zegt:

    Zoals je weet ben ik – zoals dat genoemd wordt – gelovig. Ik ben actief lid van een kerk, niet alleen uit gewoonte (dat speelt ook mee), maar ook omdat ik de boodschap waardevol vind.
    Ik merk tegelijkertijd dat het geloof dan zóveel omvattend is, dat ik eigenlijk weer woorden te kort kom om dat te verwoorden.
    Het “gedragen weten” is één van de wezenlijke delen van dat geloof en het andere is (wat jij ook al noemt) het perspectief, de hoop.
    Maar zowel van mensen die alleen maar geloven bij de gratie van het zich afzetten tegen anderen, daar heb ik niet zoveel mee. Maar dat zie je dan (zoals jij ook beschrijft) ook weer van beide kanten. Ooit belandde ik met naam en toenaam op een antireligieuze website waarbij ik dermate ‘gekraakt’ werd dat het me ging duizelen (mijn opvattingen werden als kindermishandeling gezien en er werd een verband gelegd met de Hitler-jugend). Ik trok daaruit de conclusie dat sommige anti’s zó anti zijn dat het een sectarisch karakter heeft gekregen: van iemand die gelooft kan nooit iets goeds komen.

  2. dimasplace zegt:

    Henk, ik ben zelf agnost, ietsist, afvallige en vast nog wel iets meer; net hoe je het wilt zien.
    De term “je gedragen weten” vind ik wel een mooie; zou je dat “spiritueel veilig gehecht” kunnen noemen?
    Dat geloven of je anderszins manifesteren door je tegen de ander af te zetten lijkt wel een beetje bonton en de gewoonte worden in onze huidige cultuur en het publieke debat. Veelal mist het ook elke diepgang.
    Onlangs (en wellicht nog steeds) werd er in de Volkskrant een vrij uitgebreide discussie gevoerd over diverse religies, de scheiding van kerk en staat en de aard van het monotheïsme. Een interessante en soms behoorlijk diepgravende discussie die gekenmerkt wordt door uiterst rationele, logische, juridische en sociologische argumenten. Maar ook daar mist, wat mij betreft, toch steeds iets dat ik wel volop in de prachtige tekst van “Guadalupe” hoor doorklinken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s